විශ්වවිද්යාලයේ මහ පාර දෙපස තිබුණු මාර ගස්වලින් රතු පාට මල් වැටී මුළු පාරම රටාවකට සැරසී තිබුණා.. ඒත් ඒ ලස්සන බලන්න නෙත්මිට වෙලාවක් තිබුණේ නැත. එයා හිටියේ හිත ඇතුළෙන් මහ විශාල බරක් උසුලාගෙනයි.
නෙත්මි කියන්නේ අහිංසක, ලස්සන ඇස් දෙකක් තියෙන කෙල්ලෙක්. හැබැයි එයාගේ ජීවිතේ ඒ තරම් ලස්සන වුණේ නැහැ. තාත්තා නැති නෙත්මිවයි, මල්ලිවයි බලාගත්තේ අම්මා කුලී වැඩ කරලා. කැම්පස් එකට ආවේ ගොඩක් හීන පොදි බැඳගෙන වුණත්, නෙත්මිට කැම්පස් ජීවිතේ විඳින්න සල්ලි තිබුණේ නැහැ. එයා හැමදාම ඇඳගෙන ආවේ පරණ වුණු, හැබැයි පිරිසිදු ඇඳුම්. ගොඩක් වෙලාවට එයා හිටියේ පාඩුවේ ලයිබ්රරි එකට වෙලා. කවුරු හරි කතා කළොත් හිනා වෙලා උත්තර දෙනවා මිසක්, වැඩි කතාබහකට ගියේ නැහැ.
"අනේ අදවත් අම්මට බෙහෙත් ටික ගන්න සල්ලි යවන්න ඕනේ..." නෙත්මි තමන්ටම මුමුණගනිමින් කැන්ටින් එක දෙසට ගියා..
එදා උදේ ඉඳන් නෙත්මිට මුකුත්ම කන්න ලැබුණේ නැහැ.
බඩගින්න වැඩි කමටම එයා අතේ තිබුණු අන්තිම රුපියල් පනහෙන් ප්ලේන්ටියකුයි, පරිප්පු වඩේ එකකුයි ගත්තා. උණු උණු ප්ලේන්ටිය කප් එකට හලාගෙන, අනිත් අතින් වඩේ එකත් අරන් එයා හැරුණේ වාඩි වෙන්න තැනක් හොයන්න.
ඒත් එක්කම... 'ඩොං' ගාලා නෙත්මි කාවදෝ ඇඟේ හැප්පුණා!
"අම්මෝ!" නෙත්මිට කියවුණා.
උණු උණු ප්ලේන්ටිය කෙලින්ම ගියේ හැප්පුණු කෙනාගේ ඇඟට. වඩේ එකත් කැන්ටින් එකේ සිමෙන්ති පොළොව දිගේ පෙරළිලා ගියා.
"තමුසෙට ඇස් පෙනෙන්නේ නැද්ද ?!" මහ හඬින් කෑගහනවා ඇහුණා..
නෙත්මි බයේ වෙව්ලලා ගියා. එයා හෙමින් ඔලුව උස්සලා බැලුවා. ඉස්සරහා හිටියේ රදීශ්.
රදීශ් කියන්නේ මුළු කැම්පස් එකම බය, ඒ වගේම කෙල්ලෝ පිස්සුවෙන් වගේ ආදරේ කරපු කොල්ලා. සල්ලි කන්දරාවක් තියෙන පවුලක එකම පුතා. ලොකු බයික් එකක කැම්පස් එන රදීශ්ගේ ජීවිතේම වුණේ යාලුවොත් එක්ක රස්තියාදු ගහන එකයි, වලියක් ගියොත් ඉස්සරහින්ම ඉන්න එකයි. එයාට කිසිම කෙල්ලෙක් ගැන ගාණක් තිබුණේ නැහැ. එයාගේ ලෝකේ හරිම රළුයි. නපුරුයි.
දැන් රදීශ්ගේ සුදු පාට ටී-ෂර්ට් එක පුරාම තේ පැල්ලම. එයාගේ ඇස් දෙක කේන්තියෙන් රතු වෙලා. මුළු කැන්ටින් එකම එක පාරටම නිහඬ වුණා. හැමෝම බලාගෙන හිටියේ අද නම් මේ අහිංසක කෙල්ලට රදීශ්ගෙන් හොඳ පාරක් හම්බෙනවා කියලා.
"ම.. මට සමාවෙන්න... මම... මම දැක්කේ නෑ..." නෙත්මිගේ ඇස් දෙකෙන් හෝ ගාලා කඳුළු වැටෙන්න ගත්තා. එයා බයටම වෙව්ලනවා. එයාගේ අතේ තිබුණු කප් එකත් බිම වැටුණා.
රදීශ් තව මොනවා හරි කෑගහන්න හදලා නෙත්මිගේ මූණ දිහා බැලුවා. ඒ බය වුණු, කඳුළු පිරුණු ඇස් දෙක දැක්කම රදීශ්ගේ හිත ඇතුළෙන් අමුතුම දෙයක් දැනුණා. කවදාවත් කාටවත් බය නැති, කාටවත් අනුකම්පා නොකරපු රදීශ්ගේ කේන්තිය මොහොතකින් නැති වී ගියා.
"රදීශ්! මොකද කරන්නේ බං? ඔය කෙල්ලට දෙකක් අතඇරපං!" පිටිපස්සෙන් හිටපු රදීශ්ගේ යාලුවෙක් වන ෂෙහාන් කෑගැහුවා.
රදීශ් ෂෙහාන් දිහා රවාලා බැලුවා. ඊටපස්සේ ආයෙත් නෙත්මි දිහා බලලා, හඬ අඩු කරලා මෙහෙම කිව්වා.
"බලාගෙන යනවා ... ඇස් පේන්නැද්ද පෙනෙන්නේ නැද්ද?"
එච්චරයි. රදීශ් වෙන මුකුත්ම නොකියා, තමන්ගේ ටී-ෂර්ට් එක ගසමින් කැන්ටින් එකෙන් එලියට යන්න ගියා. කැන්ටින් එකේ හිටපු හැමෝටම පුදුමයි. රදීශ් වගේ නපුරු කොල්ලෙක් කෙල්ලෙක්ට මුකුත්ම නොකර ගිය පළමු වතාව ඒකයි.
නෙත්මි එතැනම බිම වාඩි වෙලා බිම වැටුණු කඩදාසි කෝප්පය අයින් කරන්න හැදුවා. එයාට අඬන්න ආවා. බඩගින්නට වඩා එයාට බය හිතුණේ රදීශ් ආයෙත් ඇවිත් කරදර කරයිද කියලා.
එදා සිද්ධියෙන් පස්සේ සතියක් විතර ගෙවිලා ගියා. නෙත්මි පුළුවන් තරම් බැලුවේ රදීශ් ඉන්න පැත්ත පළාතකවත් නොගිහින් ඉන්න. හැබැයි නෙත්මි නොදැන සිටි දෙයක් තිබුණා. ඒ තමයි, රදීශ්ගේ ඇස් නිතරම එයාව සෙව්ව බව.
හැමදාම හවසට කැම්පස් එකේ ලයිබ්රරි එකේ කෙළවරේ තියෙන මේසයක වාඩි වෙලා නෙත්මි පාඩම් කරනවා. රදීශ් ගස් හෙවනකට වෙලා, සිගරට් එකක් පත්තු කරගන්න ගමන් ජනේලෙන් පෙනෙන නෙත්මි දිහා හෝරා ගණන් බලාගෙන හිටියා.
"මොකද බං රදීශ් උඹ අර කෙල්ල දිහාම බලන් ඉන්නේ? උඹට පිස්සුද?" ෂෙහාන් ඇහුවා.
"අනේ මන්දා බං... ඒ ඇස් දෙක මතක් වෙද්දී මට වෙන මුකුත්ම හිතාගන්න බෑ. වෙන කෙල්ලෝ මං ඉස්සරහට ඇවිත් රඟපාද්දී, ඒ කෙල්ල මං දිහා බලන්නෙවත් නෑ. එයා හරි වෙනස් බං..." රදීශ් දුම් වළල්ලක් අහසට යවමින් කිව්වා.
"පිස්සු නටන්න එපා බං. ඒකි දුප්පත් කෙල්ලෙක්. උඹලගේ ගෙවල් වලින් ඕවට කැමති වෙයිද? අනික උඹට ගැලපෙන්නේ නෑ."
"මට ගැලපෙන දේ මම බලාගන්නම්. උඹට ඒකට අයිතියක් නෑ," රදීශ් සැරෙන් කිව්වා.
මේ අතරේ නෙත්මිගේ ජීවිතේ ප්රශ්න වැඩි වුණා. මල්ලිගේ ඉස්කෝලේ වැඩ වලටයි, අම්මාගේ බේත් වලටයි සල්ලි මදි වුණා. නෙත්මි රෑට පාඩම් කරන ගමන් කැම්පස් එක ළඟ තියෙන පොඩි ප්රින්ටින් ෂොප් එකක පාට්-ටයිම් ජොබ් එකක් කරන්න පටන් ගත්තා.
දවසක් රෑ 8ට විතර නෙත්මි ජොබ් එක ඉවර වෙලා බස් හෝල්ට් එකට එන්න තනිපාරේ ඇවිදන් ආවා. පාර හරිම පාළුයි. විදුලි පහන් කිහිපයක් විතරයි පත්තු වුණේ.
එකපාරටම පාර අයිනේ හිටපු රස්තියාදුකාර කොල්ලෝ තුන්දෙනෙක් නෙත්මිගේ ඉස්සරහට ආවා.
"ආ... නංගි... කොහෙද මේ රෑ වෙලා තනියම යන්නේ? එන්නකෝ අපි ගිහින් බස්සන්නම්," එකෙක් කිව්වා.
"අනේ... මට යන්න දෙන්න... මට කරදර කරන්න එපා..." නෙත්මි පස්සට වුණා.
"ඇයි බය වෙන්නේ? එන්න යන්න," තව එකෙක් නෙත්මිගේ අතින් අල්ලන්න හැදුවා.
නෙත්මි කෑගහන්න හදද්දීම... 'ව්රූම්... ව්රූම්...' ගාලා මහ ලොකු සද්දෙකින් බයික් එකක් ඇවිත් ඒ කොල්ලෝ ඉස්සරහා හරහට නතර කළා!
බයික් එකෙන් බැස්සේ රදීශ්. එයාගේ මූණේ තිබුණේ යක්ෂයෙක්ගේ වගේ කෝපයක්.
"උඹලා කාගේ අතින් අල්ලන්නද හැදුවේ යකෝ?!" රදීශ් ගර්ජනා කළා.
"උඹ කවුද බං මැදට පනින්නේ? පලයං යන්න!" අර රස්තියාදුකාරයෙක් කිව්වා.
තවත් කතා නැහැ. රදීශ් පැනපු ගමන් එකෙක්ගේ මූණට පාරක් ගැහුවා. ඌ බිම ඇදන් වැටුණා. අනිත් දෙන්නා රදීශ්ට ගහන්න හදද්දී, රදීශ් උන් දෙන්නව අල්ලලා පාරේ තිබුණු තාප්පෙකට තියලා තද කළා. රදීශ්ගේ නපුරුකම සහ ශක්තිය ඉස්සරහා ඒ රස්තියාදුකාරයින්ට කරගන්න දෙයක් නැති වුණා.
"ආයේ... ආයේ මේ කෙල්ලගේ පැත්ත පළාතක ආවොත්, උඹලා තුන්දෙනාවම මම මරලා වළලනවා! තොපි දන්නවා නේද මම කවුද කියලා?!" රදීශ් කෑගැහුවා.
උන් තුන්දෙනා බයෙන් වෙව්ලලා දිව්වා.
නෙත්මි හිටියේ තාප්පෙකට හේත්තු වෙලා, බයටම වෙව්ලමින්. එයාගේ ඇස් වලින් කඳුළු වැටෙනවා.
රදීශ් හැරුණා නෙත්මි පැත්තට. එයාගේ අත් දෙකේ ලේ පාරවල්. හැබැයි නෙත්මි දිහා බලද්දී ඒ නපුරු ඇස් දෙක හරිම මෘදු වුණා.
"ඔයාට තුවාලයක් නෑ නේද?" රදීශ් හෙමින් ඇහුවා.
නෙත්මි ඔලුව වැනුවා "නෑ" කියන්න.
"නගින්න බයික් එකට. මම ගෙදරට ගිහින් බස්සන්නම්."
"නෑ... ඕනේ නෑ... මම බස් එකේ යන්නම්..." නෙත්මි බිම බලාගෙන කිව්වා.
"මම කිව්වා නේද නගින්න කියලා? නගිනවා." රදීශ්ගේ සද්දේ ටිකක් සැර වුණා. "මේ රෑ තනියම යන්න දෙන්න බෑ. නගින්න!"
නෙත්මි බයේම බයික් එක පිටිපස්සෙන් වාඩි වුණා. රදීශ් බයික් එක පණගන්වලා වේගයෙන් ඉස්සරහට ගියා. හුළඟට නෙත්මිගේ කොණ්ඩේ පිටිපස්සට පාවෙද්දී, නෙත්මිට දැනුණා රදීශ්ගේ පපුවේ තියෙන උණුසුම. එතෙක් කල් නපුරු, දරුණු කොල්ලෙක් විදිහට දැකපු රදීශ් ඇතුළේ, මෙච්චර ආරක්ෂාකාරී හිතක් තියෙනවා නේද කියලා නෙත්මිට මුල්ම වතාවට හිතුණා.
එදායින් පස්සේ නෙත්මිගේ හිතේ රදීශ් ගැන තිබුණු බය ටිකෙන් ටික නැති වුණා. හැබැයි රදීශ්ගේ වෙනස කැම්පස් එකේ හැමෝටම පෙනෙන්න ගත්තා.
රදීශ් ආයේ කැම්පස් එකේ වලි වලට ගියේ නැහැ. යාලුවොත් එක්ක එකතු වෙලා අනිත් අයට කරදර කළේ නැහැ. එයා නිතරම නෙත්මි ඉන්න තැනක අයින් වෙලා හිටියා.
දවසක් නෙත්මි ලයිබ්රරි එකෙන් එලියට එද්දී රදීශ් ගසක් යට හිටියා.
"නෙත්මි..." රදීශ් කතා කළා.
නෙත්මි නතර වුණා. "ඔව්... රදීශ්?"
"ඔයා... ඔයා අර පාට්-ටයිම් ජොබ් එක කරන්නේ සල්ලි ප්රශ්නයක් හින්දද?" රදීශ් බිම බලාගෙන ඇහුවා.
නෙත්මිගේ ඇස් වලට ආයෙත් කඳුළු ආවා. "අපේ ගෙදර ප්රශ්න තියෙනවා රදීශ්. මල්ලිට උගන්වන්න ඕනේ. අම්මා සනීප නෑ..."
රදීශ් තමන්ගේ සාක්කුවෙන් සල්ලි වගයක් එලියට ගත්තා. "මෙන්න මේක තියාගන්න. ඔයාගේ ප්රශ්න විසඳගන්න."
නෙත්මි පස්සට වුණා. "නෑ රදීශ්! මට ඕනේ නෑ. මම කාගෙන්වත් නිකන් සල්ලි ගන්නේ නෑ. ඔයාට ගොඩක් පින් මට උදව් කරන්න හැදුවට."
"ඇයි නෙත්මි ඔච්චර තද හිතක් තියෙන්නේ? මට ඕනේ ඔයාට උදව් කරන්න විතරයි!" රදීශ් ටිකක් කේන්තියෙන් කිව්වා.
"ඔයා සල්ලි තියෙන කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන් රදීශ්. හැබැයි මට මගේ ආත්මගෞරවය ඊට වඩා වටිනවා. මට යන්න දෙන්න," නෙත්මි යන්න ගියා.
රදීශ් බලාගෙන හිටියා. එයාට නෙත්මි ගැන තිබුණු ගෞරවය තවත් වැඩි වුණා. වෙන කෙල්ලෙක් නම් රදීශ්ගේ සල්ලි දැකලා පස්සෙන් එනවා. එත් මේ කෙල්ල... එයා හරිම වෙනස්.
ඊටපස්සේ රදීශ් කළේ වෙනස්ම දෙයක්. එයා නෙත්මි නොදැනුවත්වම, නෙත්මි වැඩ කරපු ප්රින්ටින් ෂොප් එකේ අයිතිකාරයා හම්බෙලා සල්ලි දුන්නා. "නෙත්මිට පඩිය වැඩියෙන් දෙන්න. මම ඒ සල්ලි ඔයාට දෙන්නම්. හැබැයි මම දුන්නා කියලා කියන්න එපා," රදීශ් කිව්වා.
ඒ වගේම, නෙත්මිට කැම්පස් එකේ ස්කොලර්ෂිප් එකක් හම්බෙන්න අවශ්ය වැඩකටයුතුත් රදීශ් හොරෙන්ම ලෙක්චරර්ස්ලා ලව්වා කරලා දුන්නා. නෙත්මි හිතුවේ ඒ ඔක්කොම එයාගේ වාසනාවට සිද්දවෙනවා කියලා. ඒත් ඒ හැමදේම පස්සේ හිටියේ රදීශ්.
කාලය ගෙවී ගියා. නෙත්මියි රදීශුයි අතරේ ලස්සන යාළුකමක් ඇතිවුණා. ඒ යාළුකම හිමීට හිමීට ආදරයට පෙරළුණා.
හැමදාම හවසට දෙන්නා කැම්පස් එකේ එකතු වෙලා කතා කළා. රදීශ් නෙත්මිට තමන්ගේ අතීතය කිව්වා. සල්ලි තිබුණට ගෙදරින් ආදරයක් ලැබුණේ නැති හැටි, ඒ නිසා එයා නපුරු කෙනෙක් වුණ හැටි කිව්වා. නෙත්මිගේ ආදරේ නිසා එයාගේ ජීවිතේ කොච්චර ලස්සන වුණාද කියලා කිව්වා.
"නෙත්මි... ඔයා මගේ ජීවිතේට ආවේ නැත්නම් මම තාමත් අන්ධකාරේ තනියම," රදීශ් නෙත්මිගේ අතින් අල්ලගෙන කිව්වා.
"මාත් හිතුවේ ඔයා මහ නපුරු කෙනෙක් කියලා රදීශ්. ඒත් ඔයාගේ හිත ඇතුළේ ඉන්නේ හරිම ලස්සන මනුස්සයෙක්," නෙත්මි හිනා වෙලා කිව්වා.
ඒත් මේ ලස්සන ආදරයට වැඩි කල් පවතින්න ලැබුණේ නැහැ.
රදීශ්ගේ ගෙදරට මේ ආදරේ ගැන ආරංචි වුණා. රදීශ්ගේ තාත්තා කියන්නේ රටේ ලොකු ව්යාපාරිකයෙක්. එයාට ඕනේ වුණේ රදීශ්ව තවත් සල්ලි තියෙන පවුලක කෙල්ලෙක්ට බන්දලා දෙන්න.
දවසක් නෙත්මි කැම්පස් එකෙන් එලියට එද්දී, ලොකු සුඛෝපභෝගී කාර් එකක් නෙත්මි ළඟ නතර කළා. ඒකෙන් බැස්සේ රදීශ්ගේ අම්මා.
"ඔයාද නෙත්මි කියන්නේ?" ඇය අහංකාර විදිහට ඇහුවා.
"ඔව්... ඇන්ටි..."
"ලොකුවට ඇන්ටි කියන්න එපා. මම කෙලින්ම කතාව කියන්නම්. මගේ පුතා රදීශ්ගේ ජීවිතෙන් අයින් වෙන්න. ඔයා වගේ දුප්පත්, පන්ති භේදයක් නැති කෙල්ලෙක්ට මගේ පුතාව කවදාවත් හම්බෙන්නේ නෑ. ඔයා කරන්නේ මගේ පුතාගේ අනාගතය විනාශ කරන එක!"
නෙත්මිට අදහගන්න බැරි වුණා. "ඇන්ටි... මම රදීශ්ගේ සල්ලි වලට ආදරේ කළේ නෑ..."
"සල්ලි වලට නෙමෙයි නම් මොකටද? ඔයාලා වගේ අය කරන්නේ සල්ලි තියෙන කොල්ලෝ අල්ලගන්න එක. මෙන්න මේ චෙක් එක තියාගෙන මගේ පුතාගේ ජීවිතෙන් යන්න!" ඇය සල්ලි කොළ වගයක් නෙත්මිගේ මූණට ගැහුවා.
නෙත්මිගේ හිත කඩාගෙන වැටුණා. එයාට තමන්ගේ ආත්මගෞරවයට වඩා කිසිම දෙයක් ලොකු වුණේ නැහැ. එයා ඒ සල්ලි දිහා බලන්නෙවත් නැතුව, අඬාගෙන එතනින් දිව්වා.
ඊට පහුවෙනිදා ඉඳන් නෙත්මි කැම්පස් ආවේ නැහැ. රදීශ්ගේ කෝල්ස් එකකටවත් ආන්සර් කළේ නැහැ. රදීශ් පිස්සුවෙන් වගේ නෙත්මිව හෙව්වා.
දින තුනකට පස්සේ රදීශ්ට දැනගන්න ලැබුණා නෙත්මිගේ අම්මා අසනීප වෙලා රෝහල් ගත කරලා කියලා. අම්මාට හදිසි හදවත් ඔපරේෂන් එකක් කරන්න ඕනේ වෙලා. ඒකට රුපියල් ලක්ෂ විස්සක් විතර ඕනේ.
රදීශ් කෙලින්ම දිව්වේ හොස්පිටල් එකට. එයා දැක්කා හොස්පිටල් එකේ කොරිඩෝ එකේ බිම වාඩි වෙලා, ඔලුවේ අත් දෙක තියාගෙන අඬන නෙත්මිව.
"නෙත්මි!" රදීශ් ළඟට දිව්වා.
නෙත්මි ඔලුව උස්සලා බැලුවා. එයාගේ ඇස් ඉදිමිලා.
"රදීශ්... ඔයා ඇයි මෙහෙ ආවේ? අනේ යන්න... ඔයාගේ අම්මා මට කිව්වා ඔයාගේ ජීවිතෙන් යන්න කියලා. මට තවත් නින්දා විඳින්න බෑ..." නෙත්මි හඬමින් කිව්වා.
"අම්මා කිව්ව දේවල් ගණන් ගන්න එපා පිස්සියේ! මම ඔයාට ආදරෙයි. මට ඔයාව නැතුව ජීවත් වෙන්න බෑ," රදීශ් නෙත්මිගේ කරට අත දැම්මා.
"ඒත් රදීශ්... මගේ අම්මා... මගේ අම්මා නැතිවෙන්න යන්නේ! මට ඔපරේෂන් එකට සල්ලි නෑ... මම මොකද කරන්නේ?" නෙත්මි මහ හඬින් අඬන්න ගත්තා.
රදීශ් නෙත්මිගේ මූණ දෝතින්ම අල්ලගත්තා. "බයවෙන්න එපා නෙත්මි. මම ඉන්නවා. මම ඔයාගේ අම්මව බේරගන්නම්."
රදීශ් එතනින් එලියට ආවා. එයාට ලක්ෂ 20ක් හොයාගන්න ලෙහෙසි වුණේ නැහැ. එයාගේ තාත්තාගෙන් ඉල්ලුවොත්, තාත්තා කියන්නේ "නෙත්මිව අතහැරියොත් විතරක් සල්ලි දෙන්නම්" කියලා.
රදීශ්ට වෙන කරන්න දෙයක් තිබුණේ නැහැ. එයාට තාත්තා එයාගේ 21 වෙනි උපන්දිනේට තෑගි කරපු, එයා පණ වගේ ආදරේ කරපු ලක්ෂ 35ක් වටිනා සුපිරි කාර් එක තිබුණා.
රදීශ් කෙලින්ම ගියේ වාහන ගන්න සේල් එකකට. එයා පැයක් ඇතුළත තමන්ගේ කාර් එක එකඟ වුණු ගණන් වලට වඩා අඩුවට, ලක්ෂ 22කට විකුණලා දැම්මා. ඒ සල්ලි ඔක්කොම අරන් එයා ආයෙත් හොස්පිටල් එකට දිව්වා.
එයා හොස්පිටල් එකේ එකවුන්ට් එකට එකපාරටම ඔපරේෂන් එකට ඕනේ සල්ලි ඔක්කොම ගෙවලා දැම්මා.
පැය පහකට පස්සේ දොස්තර මහත්තයා එලියට ආවා.
"ඔපරේෂන් එක සාර්ථකයි. අම්මා දැන් සනීපෙන් ඉන්නවා," දොස්තර කිව්වා.
නෙත්මිට සන්තෝෂයට කඳුළු ආවා. එයා දොස්තරගෙන් ඇහුවා. "දොස්තර මහත්තයා... කවුද ඒ සල්ලි ගෙව්වේ? මට එයාට ස්තූති කරන්න ඕනේ."
"ඒ රදීශ් කියන මහත්තයා. එයා අර එලියේ ඉන්නේ," දොස්තර එලියට ඇඟිල්ල දික් කළා.
නෙත්මි එලියට දිව්වා. රදීශ් හොස්පිටල් එකේ බෙන්ච් එකක වාඩි වෙලා, මහන්සියෙන් ඔලුව පස්සට කරගෙන හිටියා. එයා ළඟින් එයාගේ ආදරණීය කාර් එකේ කී-ටැග් එක තිබුණේ නැහැ.
"රදීශ්..." නෙත්මි හෙමින් කතා කළා.
රදීශ් ඇස් ඇරලා බැලුවා. "අම්මා හොදින්ද නෙත්මි?"
"ඔව්... අම්මා හොඳින්..." නෙත්මි රදීශ්ගේ ඉස්සරහා දණගැහුවා. "ඔයා කොහෙන්ද රදීශ් එච්චර සල්ලි ගත්තේ? ඔයා... ඔයාගේ කාර් එක විකුණුවද?"
රදීශ් පොඩි හිනාවක් දැම්මා. එයා නෙත්මිව නැගිට්ටෙව්වා.
"කාර් එක කියන්නේ යකඩ ගොඩක් විතරයි නෙත්මි. ඒත් ඔයාගේ අම්මා කියන්නේ ඔයාගේ මුළු ලෝකයම. ඔයාගේ ලෝකය නැතිවුණොත් මගේ ලෝකයත් නැතිවෙනවා. මට යකඩ ගොඩකට වඩා ඔයාගේ හිනාව වටිනවා."
නෙත්මිට තවත් ඉවසන් ඉන්න බැරි වුණා. එයා රදීශ්ව තදින් බදාගෙන අඬන්න ගත්තා.
"ඇයි ඔයා මට මෙච්චර ආදරේ කරන්නේ රදීශ්? මම දුප්පත්, අහිංසක කෙල්ලෙක් විතරයි. මම ගාව ඔයාට දෙන්න මුකුත් නෑ..."
රදීශ් නෙත්මිගේ කඳුළු පිහදාමින්, එයාගේ ඇස් දෙක දෙස ආදරයෙන් බැලුවා.
"මට ඔයාගෙන් මුකුත්ම එපා පිස්සියේ. මගේ මේ නපුරු, පාලු ජීවිතේට ඕනේ වුණේ ඔයාගේ ඔය අහිංසක ආදරේ විතරයි. ඔයා මගේ ළඟ ඉන්නවා නම් මට මුළු ලෝකෙම දිනන්න පුළුවන්."
ඊටපස්සේ රදීශ්ගේ ගෙදර අයටත් තේරුණා නෙත්මි කියන්නේ සල්ලි පස්සේ යන කෙල්ලෙක් නෙමෙයි, රදීශ්ව සම්පූර්ණයෙන්ම යහපත් මනුස්සයෙක් කරපු ඇත්තම ආදරයක් කියලා. රදීශ්ගේ අම්මා නෙත්මිගෙන් සමාව ගත්තා.
කාලයත් එක්ක දෙන්නාම කැම්පස් එකෙන් හොඳටම පාස් වුණා. රදීශ් තමන්ගේම කියලා ව්යාපාරයක් පටන් ගත්තා. නෙත්මි හොඳ රජයේ රැකියාවක් කළා.
සල්ලි, පන්ති භේද, නපුරුකම් ඔක්කොම පරදා... අඳුරේ හිටපු ඒ නපුරු කොල්ලාගේ ජීවිතයට, අහිංසක සඳක් වගේ නෙත්මි ආලෝකය අරන් ආවා. උන් දෙන්නා සදහටම ආදරෙන් සතුටින් ජීවත් වුණා.
*- නිමාවිය -*
.png)
0 Comments