සෙල්ලක්කාර හිතක කටකාරී - කෙටි කතාවකි

 

නුවරඑළියට හවස හත වෙනකොටත් කඩන් වැටෙන තද මීදුම මුළු නගරයම වසාගෙන තිබුණා. සීතල හුළඟ ජනේල වීදුරුවල හැපෙද්දී, නගරයේ උසම කඳුගැටයක් උඩ පිහිටලා තිබුණු දැවැන්ත බංගලාවේ විසිත්ත කාමරයේ ගිනිමැළය අසල වාඩිවෙලා හිටියේ තේනුක.

වයස අවුරුදු විසිපහක් වුණාට තේනුක කියන්නේ නගරයේ තියෙන ලොකුම ව්‍යාපාරික ජාලයක අයිතිකාරයා. අම්මයි තාත්තයි හදිසි අනතුරකින් නැතිවුණාට පස්සේ තාත්තගේ බිස්නස් එක තනියම කරගෙන ගිය තේනුකට සල්ලියි බලයයි කියන්නේ සෙල්ලම් බඩු වගේ දෙයක්. උස, කඩවසම්, තද තලෙලු පෙනුමකුත්, තියුණු ඇස් දෙකකුත් තිබ්බ තේනුකගේ හිත ඇතුළේ තිබුණේ කිසිම කෙනෙකුට යටත් නොවෙන දඩබ්බර, නපුරු කමක්.

ඕනෑම කෙල්ලෙක් තේනුකගේ එක බැල්මකට වසඟ වෙන්න ලෑස්තිවෙලා හිටියත්, තේනුක ඒ කිසිම කෙල්ලෙක් දිහා දෙපාරක් බැලුවේ නැහැ. එයාට ඕන වුණේ එයාගේ සල්ලියට නෙමෙයි, එයාගේ දඩබ්බරකමට බය නැති, එයාට යටත් නොවෙන හිතක්.

අන්න ඒ හිත එයාට හමු වුණා... ඒ යූවී.

යූවී කියන්නේ සල්ලි ටිකක් තියෙන, වැදගත් පවුලක එකම දුව. නෙළුම් මලක් වගේ ලස්සන, හුරතල් පෙනුමක් තිබුණට යූවීගේ කට නම් හරිම සැරයි. එයා කාවවත් ගණන් ගත්තේ නැහැ. තමන්ගේ අභිමානය වෙනුවෙන් ඕනෑම කෙනෙක් එක්ක හැප්පෙන්න යූවීට පුළුවන් වුණා.

තේනුක යූවීව මුලින්ම දැක්කේ නුවරඑළියේ ටවුන් එකේදී. එදා තේනුකගේ සුපිරි රථය පාර හරස් කරලා නතර කරලා තියෙද්දී, යූවී බය නැතුව තේනුකගේ ළඟට ඇවිත්,

"තමුසෙගේ සල්ලිවලට මුළු නගරෙම සල්ලං කරන්න පුළුවන් ඇති, හැබැයි පාර තමුසෙගේ තාත්තගේ නෙමෙයි! කාර් එක අයින් කරගන්නවා!" කියලා කෑගැහුවා.

එදා මුළු නගරයම බලාගෙන ඉද්දී තේනුකට එහෙම කතා කරපු පළමු කෙනා වුණේ යූවී. එදා ඉඳන් තේනුකගේ හිතේ පත්තු වුණු ගින්න නිවන්න කාටවත් බැරි වුණා.

"උඹ හිතුවද යූවී උඹට මගෙන් ගැලවෙන්න පුළුවන් කියලා? නෑ... උඹ මගේ. උඹේ ඔය කටකාරකම, ඔය අභිමානය ඔක්කොම මම මගේ ඉස්සරහා දණගස්වනවා..." තේනුක තමන්ගේ අතේ තිබ්බ වයින් වීදුරුව එකහුස්මට බීලා ඉවර කළා.

එදා සිකුරාදා හවස යූවී හිටියේ එයාගේ යාළුවෙක්ගේ ගෙදර ඉඳන් ආපහු තමන්ගේ ගෙදර යන්න ලෑස්තිවෙලා. තදින් වැහැගෙන එන වැස්ස නිසා පාරේ කට්ටියත් වාහනත් අඩුයි.

යූවී කුඩෙත් ඉහළගෙන පාරට අඩිය තියද්දීම, කළු පාට ලොකු ඩිෆෙන්ඩර් රථයක් ඇවිත් යූවීගේ පාර හරස් කළා. යූවී ගැස්සිලා පස්සට වෙද්දී, වාහනයෙන් බැහැපු කළු ඇඳුම් දාගත්ත තඩි මිනිස්සු දෙන්නෙක් යූවීගේ කට තද කරලා බලෙන්ම වාහනය ඇතුළට දාගත්තා.

"මොකද... මොකද කරන්නේ! අතාරිනවා මාව! කවුද තමුසෙලා?!" යූවී කෑගැහුවා.

වාහනයේ පිටුපස අසුනේ වාඩිවෙලා හිටියේ තේනුක. එයාගේ ඇස් දෙකේ තිබුණේ නපුරු සිනහවක්.

"තේනුක?! තමුසේ... තමුසෙට පිස්සුද?! මාව අතාරිනවා! මගේ අම්මලා  මාව හොයනවා! තමුසෙට මාව මෙහෙම බලෙන් අරන් යන්න බැහැ!" යූවී තේනුකගේ පපුවට ගහමින් කෑගැහුවා.

තේනුක යූවීගේ අත් දෙකම එක අතකින් තද කරලා අල්ලගත්තා.

"කෑගහන්න එපා යූවී... උඹ කොච්චර කෑගැහුවත් දැන් උඹව බේරගන්න කවුරුත් එන්නේ නැහැ. උඹ මගේ කතාවට ඇහුම්කන් දුන්නේ නැහැ නේද? දැන් ඉතින් මං කියන විදිහට අහගෙන ඉන්න වෙනවා."

වාහනය කෙළින්ම ආවේ තේනුකගේ පාලු බංගලාවට. යූවීව බලෙන්ම උඩ තට්ටුවේ තිබුණු විශාල කාමරයකට එක්කන් ගිය තේනුක, එයාව ඇතුළට දාලා දොර පිටතින් ලොක් කළා.

"තේනුක! දොර අරිනවා! මට ගෙදර යන්න ඕනේ! තමුසේ අමනයෙක්! මම තමුසෙට කවදාවත් සමාව දෙන්නේ නැහැ!" යූවී දොරට ගහමින් හයියෙන් ඇඬුවා.

රාත්‍රී එකොළහ පසුවී තිබුණා.

තේනුක හිටියේ පහළ තට්ටුවේ හොඳටම මත්පැන් බීලා. යූවීගේ කෑගැසීම, ඇගේ වෛරයෙන් පිරුණු ඇස්, සහ එයා තමන්ට දක්වන ප්‍රතික්ෂේපය තේනුකගේ හිත ඇතුළේ ලොකු කුණාටුවක් ඇති කළා. එයාට ඕන වුණේ යූවීව තමන්ගේ කරගන්න. හැබැයි ඒ ආදරය ප්‍රකාශ කරන්න එයා දැනන් හිටියේ නැහැ. එයා දැනන් හිටියේ බලහත්කාරය විතරයි.

මන්දගාමී පියවර තබමින් තේනුක උඩ තට්ටුවට ආවා. දොරේ අගුල ඇරෙන හඬින් ඇඳ උඩ ගුලිවෙලා හිටපු යූවී ගැස්සිලා නැගිට්ටා.

තේනුකගේ කටින් ආපු මත්පැන් සැරයි, එයාගේ රතු වුණු ඇස් දෙකයි දැක්කම යූවීගේ මුළු ඇඟම සීතල වෙලා ගියා.

"තේනුක... ඔයා... ඔයා බීලා... ලඟට එන්න එපා..." යූවී පස්සට වුණා.

"මං උඹට ආදරෙයි යූවී... උඹට ඒක තේරෙන්නේ නැද්ද? උඹ මොකටද මගෙන් පැනලා යන්න හදන්නේ?" තේනුක ඉදිරියට ආවා.

"නෑ! මේකට ආදරය කියන්නේ නෑ! මේක තිරිසන්කමක්! මාව අතාරිනවා!" යූවී කෑගැහුවා.

තේනුකගේ හිතේ තිබ්බ මත්බව සහ ආශාව පාලනයෙන් තොර වුණා. එයා යූවීව තදින් බදාගත්තා. යූවී තමන්ගේ මුළු ශක්තියම යොදලා තේනුකව තල්ලු කරන්න හැදුවා, එයාගේ මූණට ගැහුවා, නියපොතුවලින් හෑරුවා. හැබැයි තේනුකගේ යකඩයක් වගේ ශක්තිමත් සිරුර ඉස්සරහා යූවීට දිනන්න පුළුවන් වුණේ නැහැ.

"අනේ තේනුක... එපා... මට එපා...  මට යන්න දෙන්න..." යූවී හැඬූ කඳුළින් අයැද සිටියා.

හැබැයි මත්පැන්වලින් අන්ධ වුණු තේනුකට ඒ හඬ ඇසුණේ නැහැ. ඒ අඳුරු රාත්‍රියේ, යූවීගේ තදබල අකමැත්ත සහ කඳුළු මැද, තේනුක සියලු සීමාවන් බිඳ දැමුවා. යූවීගේ පිරිසිදුකම, ඇගේ අභිමානය එදා රාත්‍රියේ තේනුකගේ බලහත්කාරකම හමුවේ විනාශ වී ගියා.

රාත්‍රිය පුරාම වැටුණු වැස්ස නතර වෙද්දී, කාමරය ඇතුළේ ඉතුරු වුණේ යූවීගේ රහසිගත හදවත් තැවීම විතරයි...

පහුවදා උදෑසන ඉර එළිය වැටෙද්දී නුවරඑළියේ සීතල කාමරයට එකතු වුණේ මහත් පාලුවක්.

තේනුකට සිහිය එද්දී එයාගේ ඔළුව තදින් රිදෙමින් තිබුණා. එයා හිමින් ඇස් ඇරලා බලද්දී දැක්කේ ඇඳ අයිනේ ගුලිවෙලා, දෑසින් එක දිගටම කඳුළු වගුරුවමින් නිහඬව අඬන යූවීව. යූවීගේ මූණේ තිබුණු අසරණකම, එයාගේ රතු වුණු ඇස් දෙක සහ තුවාල වුණු තොල් පෙති දකිද්දී තේනුකගේ පපුව පිච්චිලා යනවා වගේ දැනුණා.

එයා එකපාරටම නැගිට්ටා. තමන් බීමතින් කරපු තිරිසන් වැඩේ මතක් වෙද්දී තේනුකට තමන් ගැනම ඇතිවුණේ ලොකු පිළිකුලක්.

"යූවී..." තේනුක හිමින් යූවීගේ ඇඟට අත තියන්න හැදුවා.

"අල්ලන්න එපා මාව!" යූවී තදින් ගැස්සිලා පස්සට වුණා. එයාගේ ඇස්වල තිබුණේ භය සහ අසීමිත වෛරයක්.

"තමුසේ... තමුසේ මගේ ජීවිතේම ඉවර කළා තේනුක! තමුසේ තිරිසනෙක්! මම තමුසෙට කවදාවත්... කවදාවත් සමාව දෙන්නේ නැහැ!" යූවී සද්දෙන්ම හඬා වැටුණා.

තේනුක ඇඳෙන් බිමට බැහැලා යූවී ඉස්සරහා දණගැහුවා. එයාගේ ඇස්වලින් පළමු වතාවට කඳුළක් කඩන් වැටුණා.

"යූවී... මට... මට සමාවෙන්න. මම හිතලා කරපු දෙයක් නෙමෙයි. මම බීලා හිටියේ... හැබැයි යූවී, මම උඹට ඇත්තටම ආදරෙයි. මම උඹව මගේ වයිෆ් විදිහට, මගේ එකම ගෑනි විදිහට මුළු ලෝකෙටම පිළිගන්නවා. මම උඹව කිසිම දේකින් අඩුවක් නැතුව බලාගන්නම්..."

"මට තමුසෙගේ සල්ලිවත්, තමුසෙගේ ලෝකයවත් ඕනේ නැහැ! මට මගේ ගෙදර යන්න දීපන්! මගේ අම්මා ළඟට යන්න දීපන්!" යූවී කොට්ටේ මූණ ඔබාගෙන ඇඬුවා.

තේනුක නිහඬවම කාමරයෙන් එළියට ආවා. එයාට තේරුණා යූවීගේ හිතේ තමන් ගැන තියෙන වෛරය ලේසියෙන් අයින් කරන්න බැරි බව.

මේ අතරේ, යූවී ගෙදර ආවේ නැති නිසා එයාගේ අම්මයි තාත්තයි හිටියේ  බයකින්

"අනේ මගේ දරුවට මොකද වුණේ? එයා කවදාවත් මෙහෙම නොකියා ඉන්න කෙල්ලෙක් නෙමෙයි!" යූවීගේ අම්මා අඬ අඬා කිව්වා.

යූවීගේ තාත්තා කෙළින්ම ගියේ පොලීසියට. හැබැයි තේනුක කියන්නේ නගරයේ ලොකුම සල්ලිකාරයා සහ දේශපාලන හිතවතෙක් නිසා, පොලීසියට පවා තේනුකගේ බංගලාවට එකපාරටම කඩාපනින්න ශක්තියක් තිබුණේ නැහැ. පොලීසිය "පරීක්ෂණ පවත්වනවා" කියමින් කාලය ඇදගෙන ගියා. යූවීගේ අම්මයි තාත්තයි පාරක් පාරක් ගානේ තමන්ගේ එකම දුවව හෙව්වා.

මේ අතර, තේනුකගේ බංගලාවේ යූවී හිටියේ සිරකාරියක් වගේ. හැබැයි තේනුක එදා රෑට පස්සේ ආයෙ කවදාවත් යූවීගේ ඇඟට අතක්වත් තිබ්බේ නැහැ.

තේනුක යූවීට ඕන කරන හැමදේම ගෙනත් දුන්නා. ලස්සන ඇඳුම්, රස කෑම, පොත් පත්... හැබැයි යූවී ඒ කිසිම දේකට අත තිබ්බේ  නැහැ. එයා දවස පුරාම ජනේලයෙන් එළිය බලාගෙන කඳුළු සැලුවා.

තේනුක හැමදාම රෑට වැඩ ඉවරවෙලා ඇවිත් යූවීගේ කාමරයේ දොර ළඟින් වාඩිවුණා.

"යූවී... උඹ කෑවේ නැහැ නේද අදත්? උඹ මට වෛර කරපන්, හැබැයි කෑම නොබී ඉන්න එපා. උඹට මොනවා හරි වුණොත් මම ජීවත් වෙන්නේ කොහොමද?" තේනුක හිමින් කිව්වා.

යූවී කිසිම උත්තරයක් දුන්නේ නැහැ. හැබැයි දොරෙන් එහා පැත්තේ ඉන්න තේනුකගේ හඬේ තිබ්බ කණගාටුව යූවීට නොදැනී ගියේ නැහැ.

සති දෙකක් විතර ගෙවිලා ගියා.

දවසක් රෑ තේනුක ආවේ බීලා නෙමෙයි, එයාගේ හිතේ තිබ්බ මහ විශාල පාලුවත් එක්ක. එයා කාමරයට ඇතුළු වෙලා ඇඳ ළඟ බිම වාඩි වුණා. යූවී අනිත් පැත්ත හැරිලා හිටියා.

"යූවී... උඹ දන්නවද, මගේ අම්මයි තාත්තයි නැතිවුණේ මට අවුරුදු දොළහේදී. එදා ඉඳන් මට ආදරේ කරන්න, මගේ දුක අහන්න කවුරුත් හිටියේ නැහැ. මම සල්ලියි බලයයි පස්සේ දිව්වේ ඒ පාලුව වසාගන්න. මම දඩබ්බරයෙක් වුණේ මගේ අසරණකම කාටවත් පෙනෙයි කියන බයට..." තේනුකගේ හඬ වෙනස් වුණා.

"මම උඹව දැක්කම මට හිතුණා උඹ විතරයි මගේ මේ පාලු ලෝකය වෙනස් කරන්න පුළුවන් එකම කෙනා කියලා. හැබැයි මම උඹට කරපු දේ... ඒකට මට මගෙන්ම සමාවක් නැහැ යූවී. උඹ මට කවදාවත් සමාව නොදුන්නත්, මම මගේ අන්තිම හුස්ම වෙනකල් උඹට ආදරෙයි."

යූවී නිහඬවම අහගෙන හිටියා. එයාගේ ඇස්වලින් නැවතත් කඳුළක් වැටුණා. හැබැයි ඒ වෛරයට නෙමෙයි... තේනුකගේ හිත ඇතුළේ හිටපු ඒ අසරණ, හුදෙකලා කොල්ලා ගැන ඇතිවුණු අනුකම්පාවට.

තේනුක කියන්නේ පිටින් යක්ෂයෙක් වගේ පෙන්නුවට, ඇතුළෙන් ආදරය පතන තනිවුණු හදවතක් තියෙන කෙනෙක් බව යූවීට හිමින් හිමින් තේරෙන්න ගත්තා...

තවත් සතියක් ගෙවිලා ගියා. යූවී තේනුක එක්ක ලොකුවට කතා නොකළත්, කලින් තිබ්බ තද වෛරය දැන් එයාගේ ඇස්වල තිබුණේ නැහැ. තේනුක රෑට ගෙදර ආවම යූවී එයා දිහා බලන විදිහ පවා වෙනස් වෙලා තිබුණා. තේනුකගේ අතින් යූවීට සිදුවුණු අසාධාරණය අමතක කරන්න බැරි වුණත්, තේනුක තමන් වෙනුවෙන් වෙනස් වෙන්න දරන උත්සාහය යූවීට තේරුණා.

මේ අතරේ, තේනුකගේ ව්‍යාපාරික තරඟකරුවෙක් වුණු 'රොෂාන්' තේනුකගෙන් පලිගන්න මඟක් හොයමින් හිටියේ. තේනුක කෙල්ලෙක්ව ගෙදර තියාගෙන ඉන්නවා කියන ආරංචිය රොෂාන්ගේ කනට වැටුණා.

එදා හවස තේනුක ඔෆිස් එකේ ලොකු මීටින් එකකට ගිහින් ඉද්දී, රොෂාන්ගේ සූදානම් කරපු සල්ලංකාර පිරිසක් බංගලාවේ ආරක්ෂකයින්ව මගහැරලා ඇතුළට කඩා පැන්නා.

"කවුද... තමුසෙලා කවුද?!" යූවී බයෙන් කෑගැහුවා.

"තේනුකගේ ලොකුම දුර්වලකම උඹ නේද කෙල්ලේ? උඹව අරන් ගියාම තේනුක අපේ කකුල් ළඟට එයි!" රොෂාන්ගේ මිනිස්සු බලෙන්ම යූවීව අදගෙන වාහනයකට දාගත්තා.

ආරක්ෂකයෙක්ගෙන් කෝල් එක ලැබුණු සැනින් තේනුකගේ මුළු ඇඟම සීතල වෙලා ගියා. එයාට තමන්ගේ බිස්නස්, සල්ලි, බලය ඔක්කොම අමතක වුණා. එයාට ඕන වුණේ යූවීව බේරගන්න විතරයි.

"යූවීට මොනවා හරි වුණොත් මම උඹලා එකෙක්වත් ඉතුරු කරන්නේ නැහැ!"

තේනුක තනියම, කිසිම ආරක්ෂකයෙක් නැතුව රොෂාන් යූවීව හංගන් හිටපු පාලු ගබඩාවට ගියා. එතන හිටපු රොෂාන්ගේ මිනිස්සු පස්දෙනෙක් එක්ක තේනුක තනියම සටන් කළා. යූවී බයෙන් කෑගහමින් ඇඬුවා.

"තේනුක! පරිස්සමෙන්!" යූවී කෑගැහුවා.

සටන අතරතුර එක මිනිහෙක් යූවීට පිහියකින් අනින්න හදද්දීම, තේනුක මැදට පැනලා යූවීව බදාගත්තා. පිහි පාර තදින්ම වැදුණේ තේනුකගේ පිටට. රෝහලෙන් පොලීසියත් එක්ක ආපු තේනුකගේ අනිත් ගෝලයෝ ටික රොෂාන්ව සහ එයාගේ මිනිස්සුන්ව අල්ලගනිද්දී, තේනුක ලේ පෙරීගෙන බිම වැටුණා.

"තේනුක!! අනේ ඇස් අරින්න තේනුක!" යූවී තේනුකගේ ඔළුව තමන්ගේ මඩිය උඩින් තියාගෙන කෑගහලා ඇඬුවා.

"යූවී... උඹට... උඹට කරදරයක් නෑ නේද? මට... මට සමාවෙන්න..." තේනුක අපහසුවෙන් කිව්වා.

"නෑ නෑ... කතා කරන්න එපා! ඔයාට මොකුත් වෙන්නේ නැහැ! මං වෙනුවෙන් ඇස් අරින්න!" එදා රාත්‍රියේ පළමු වතාවට යූවී තේනුක වෙනුවෙන් තමන්ගේ හදවතින්ම ඇඬුවා.

රෝහලේදී පැය ගණනක සැත්කමකින් පස්සේ තේනුකගේ ජීවිතය බේරුණා. තේනුකගේ ඇඳ ළඟින් සෙලවෙන්නේ නැතුව හිටියේ යූවී. තේනුක තමන්ගේ ජීවිතය පවා පරදුවට තියලා තමන්ව බේරගත්ත විදිහ දැක්කම, යූවීගේ හිතේ තිබ්බ අන්තිම වෛරයේ බිඳුවත් හේදී ගියා.

තේනුක හිමින් ඇස් ඇරලා බලද්දී යූවී එයාගේ අත අල්ලගෙන ඉන්නවා දැක්කා.

"යූවී... උඹ තාමත් මෙහෙද? මම කරපු වැරැද්දට මම පොලීසියට භාරවෙන්නම් යූවී..." තේනුක කඳුළු පිරුණු ඇසින් කිව්වා.

යූවී තේනුකගේ තොල් මත තමන්ගේ ඇඟිල්ලක් තිව්වා.

"පිස්සෝ... මොනවද මේ කියවන විකාර? මම කොහෙවත් යන්නේ නැහැ."

"ඒත් යූවී... මම උඹට බලහත්කාරකමක් කළා... මම උඹේ ජීවිතේ විනාශ කළා..."

"මුලින් මට ඔයා ගැන ආවේ ලොකු වෛරයක් තේනුක. හැබැයි ඔයා මං වෙනුවෙන් වෙනස් වුණු විදිහ, මට ගෞරව කරපු විදිහ, අන්තිමට මං වෙනුවෙන් ජීවිතේ පරදුවට තියපු විදිහ දැක්කම මට තේරුණා... ඔයාගේ නපුරු කමට යටින් තියෙන්නේ පාලු වුණු ආදරණීය හදවතක් කියලා. මම ඔයාට සමාව දුන්නා තේනුක. මටත් ඔයාව අතාරින්න බැහැ දැන්..."

තේනුකගේ ඇස්වලින් ආනන්ද කඳුළු කඩන් වැටුණා. එයා යූවීගේ අත තදින් අල්ලගත්තා.

සති දෙකකට පස්සේ, තේනුක සම්පූර්ණයෙන්ම සුව වෙලා යූවීවත් එක්කගෙන යූවීගේ ගෙදරට ගියා. යූවීගේ අම්මා සහ තාත්තා ඉදිරියේ දණින් වැටුණු තේනුක, තමන් කළ වැරදිවලට හිස නමා සමාව ඉල්ලුවා.

"මට සමාවෙන්න අංකල්... මම කරපු දේ වැරදියි. හැබැයි මම යූවීට මගේ ජීවිතයටත් වඩා ආදරෙයි. මට යූවීව නීත්‍යානුකූලව කසාද බැඳලා දෙන්න. මම එයාගේ ඇසට කඳුළක් වට්ටන්නේ නැතුව බලාගන්නම්."

යූවීත් තමන්ගේ කැමැත්ත සහ තේනුකගේ වෙනස අම්මලාට පැහැදිලි කළා. තේනුකගේ පසුතැවීමත්, තමන්ගේ දුවගේ මූණේ තිබුණු සැබෑ සතුටත් දැකපු යූවීගේ දෙමව්පියෝ කාලයත් එක්ක මේ ආදරයට ආශීර්වාද කළා.

නපුරු, සෙල්ලක්කාර, දඩබ්බර කොල්ලා තමන්ගේ සැබෑ ආදරය හමුවේ වෙනස් වුණා. යූවීගේ කටකාර, අභිමානවත් හදවත තේනුකගේ ආදරයෙන් පිරී ගියා. දෙන්නාම එකතු වෙලා හරිම ආදරණීය, ලස්සන අනාගතයක් පටන් ගත්තා.

- අවසානයි -