ආර්යන් කියන්නේ ලංකාවේ ඉන්න ප්රධාන පෙළේ බිස්නස්මන් කෙනෙක්. වයස අවුරුදු තිහක් වුණාට, එයාගේ හිත හරියට ගල් වෙච්ච අයිස් කන්දක් වගේ. සල්ලි, බලය හැමදේම තිබුණත් ආර්යන්ගේ ජීවිතේ ආදරේ කියන දේට ඉඩක් තිබුණේ නෑ. ඒකට ප්රධානම හේතුව වුණේ එයාගේ අතීතය. අවුරුදු පහකට කලින් එයා පණ වගේ ආදරේ කරපු කෙල්ල, ආර්යන්ගේ බිස්නස් රහස් අරගෙන එයාගේම තරඟකාරයෙක් එක්ක පැනලා ගියා. එදායින් පස්සේ ආර්යන් කිසිම ගෑනු ළමයෙක්ව විශ්වාස කළේ නෑ. එයා හිතුවේ හැම ගෑනු කෙනෙක්ම සල්ලි වලට කෑදරයි කියලා.
හැබැයි ආර්යන්ට ලොකු ප්රශ්නයක් ආවා. එයාගේ සීයාගේ අන්තිම කැමති පත්රයට අනුව, සමාගමේ සම්පූර්ණ අයිතිය ආර්යන්ට ලැබෙන්න නම්, එයා වයස තිස් එක වෙන්න කලින් කසාද බඳින්න ඕනේ. එහෙම නැති වුණොත් ඒ සේරම කොටස් යන්නේ ආර්යන්ගේ කුඩම්මාගේ පුතාට. ආර්යන්ට ඒක කොහොමවත්ම දරාගන්න බැරි වුණා.
"මට ගෑනුන්ව පේන්න බෑ කවිඳු. ඒත් මට මේ කම්පැනි එක නැති කරගන්නත් බෑ!" ආර්යන් එයාගේ හොඳම යාලුවා වගේම ලෝයර් වෙන කවිඳුට කෑගැහුවා.
"මොලේ පාවිච්චි කරපන් ආර්යන්. අපි කොන්ත්රාත් එකකට කෙල්ලෙක්ව බඳිමු. අවුරුද්දකින් ඩිවෝස් කරලා දාමු. උඹට කම්පැනි එකත් හම්බෙනවා, වැඩෙත් ගොඩ." කවිඳු කිව්වා.
"ඒත් මම කාටද එහෙම විශ්වාස කරලා කතා කරන්නේ? සල්ලි දැක්කම හැම කෙල්ලම මගේ ඇඟේ එල්ලෙන්න හදයි." ආර්යන් කිව්වේ පිළිකුලෙන්.
"බය වෙන්න එපා. මං ගාව ඉන්නවා ඒකට හරියනම කෙනා. එයාට සල්ලි විතරයි ඕනේ, වෙන මුකුත් එපා. අනිත් එක එයා හරිම අහිංසකයි," කවිඳු හිනා වෙලා කිව්වා.
කවිඳු මේ කතා කළේ සත්යා ගැන.
සත්යා කියන්නේ ගොඩක් දුප්පත්, හැබැයි හරිම ලස්සන, අහිංසක කෙල්ලෙක්. තාත්තා නැති සත්යාට හිටියේ අංශභාගෙ හැදිලා ඇඳට වෙලා ඉන්න අම්මා විතරයි. තාත්තා මැරෙන්න කලින් ගත්තු ලොකු ණය වගයක් නිසා, ණයකාරයෝ හැමදාම ඇවිත් සත්යාට කරදර කළා. කවිඳුගේ ඔෆිස් එකේ ක්ලීනින් වැඩ කළේ සත්යා. සත්යාගේ අසරණකම කවිඳු හොඳටම දැනගෙන හිටියා.
පහුවෙනිදා කවිඳු සත්යාව ආර්යන්ගේ පෞද්ගලික කාර්යාලයට එක්කගෙන ආවා. සත්යා හිටියේ බයෙන් ගැහි ගැහී. ඇඳගෙන හිටපු පරණ ගවුමේ වාටිය අත් දෙකෙන් මිරික මිරික සත්යා බිම බලාගෙන හිටියා.
ආර්යන් තමන්ගේ කැරකෙන පුටුවෙන් නැගිටලා සත්යා ළඟට ආවා. එයා සත්යාව හිසේ ඉඳන් දෙපතුලටම බැලුවේ මහ පහත් විදිහට.
"මේකිට හරියට අඳින්නවත් ඇඳුමක් නෑ. මුන්ද මගේ පවුලේ නම ගෙනියන්න යන්නේ?" ආර්යන් ඇහුවේ කවිඳුගෙන් වුණත්, ඒක සත්යාගේ හිතට වැදුණේ හීයක් වගේ.
"මේ අහනවා..." ආර්යන් සත්යා දිහාට හැරුණා. "කවිඳු ඔයාට සේරම කියන්න ඇතිනේ. මේක නිකන්ම නිකන් බිස්නස් ඩීල් එකක් විතරයි. අවුරුද්දයි. ඊටපස්සේ අපි ඩිවෝස් වෙනවා. තමුන්ට මම ලක්ෂ පනහක් දෙනවා. තමුන්ගේ අම්මාගේ බේත් වලටයි, ණය බේරන්නයි ඒක ඇතිනෙ?"
සත්යා ඇස් වල කඳුළු පුරවගෙන ඔලුව වැනුවා. ඇත්තටම එයාට වෙන කරන්න දෙයක් තිබුණේ නෑ.
"හැබැයි මතක තියාගන්නවා..." ආර්යන් සත්යාගේ මූණටම ළං වෙලා දත් මිටි කාලා කිව්වා. "තමුන් මගේ ගෙදර හිටියට, තමුන්ට මගේ ගෑනි වෙන්න කිසිම අයිතියක් නෑ. මගේ කාමරේ පැත්ත පළාතේ එන්න බෑ. මගේ දේවල් අල්ලන්න බෑ. මින්ස්සු ඉස්සරහා විතරයි අපි හස්බන්ඩ් ඇන්ඩ් වයිෆ්. ගේ ඇතුළේදී තමුන් නිකන්ම නිකන් බෝඩිමක්කාරියක් විතරයි. තේරුණාද?"
සත්යා බයෙන් ඔලුව වැනුවා. "ඔ.. ඔව් මහත්තයා..."
"මහත්තයා නෙමෙයි යකෝ, මිනිස්සු ඉස්සරහා මට ආර්යන් කියනවා!" ආර්යන් කෑගැහුවා.
එදාම හවස රෙජිස්ට්රාර් කෙනෙක් ගෙනල්ලා සත්යාවයි ආර්යන්වයි කසාද බැන්දෙව්වා. සත්යාගේ ඇඟිල්ලට ලොකු දියමන්ති මුද්දක් දාද්දි පවා ආර්යන්ගේ මූණේ තිබුණේ අප්පිරියාවක්.
ආර්යන්ගේ ගෙදර කියන්නේ හරියට රජ මාලිගාවක් වගේ. ඒත් සත්යාට ඒක දැනුණේ අපායක් වගේ. සත්යාට දුන්නේ ගෙදර කෙළවරේම තිබුණු පොඩි කාමරයක්.
ආර්යන් ගෙදර හිටියේ යක්ෂයෙක් වගේ. පොඩි දේටත් සත්යාට කෑගැහුවා.
"කවුද මගේ කෝපි එක හැදුවේ? මේකේ සීනි නෑනෙ! තමුන්ට හරියට කෝපි එකක්වත් හදාගන්න බැරිද හිඟන්නි?" දවසක් උදේ ආර්යන් කෝපි කෝප්පේ සත්යාගේ ඇඟටම විසි කරලා කෑගැහුවා.
උණු කෝපි සත්යාගේ අතේ වැදිලා පිච්චුණා. ඒත් සත්යා මුකුත් නොකියා කඳුළු හංගගෙන බිම වැටුණු කෝප්පේ අහුලගත්තා. ආර්යන්ගේ හිතේ කිසිම අනුකම්පාවක් තිබුණේ නෑ. එයා හැමතිස්සෙම බැලුවේ සත්යාට රිදවන්න. එයා හිතුවේ සත්යාත් අනිත් ගෑනු වගේ අවස්ථාවෙන් ප්රයෝජන අරන් එයාගේ සල්ලි කොල්ලකන්න හදනව ඇති කියලා.
හැබැයි මාස කීපයක් යද්දී ආර්යන්ට එක දෙයක් තේරුණා. සත්යා අනිත් ගෑනු වගේ නෙමෙයි. එයා කවදාවත් ආර්යන්ගෙන් සත පහක්වත් ඉල්ලුවේ නෑ. කන්න දුන්නොත් කනවා. නැත්නම් බඩගින්නේ ඉන්නවා. මුළු ලොකු ගෙදරම අස් කරලා, ආර්යන්ගේ රෙදි ටික හෝදලා මැදලා තිබ්බේ සත්යා. ගෙදර වැඩකාරයෝ හිටියත් සත්යා ඒ සේරම කළේ ආර්යන් වෙනුවෙන්. ඒත් ආර්යන්ගේ නපුරුකම නම් අඩු වුණේ නෑ.
එදා ගොඩක් වැස්ස දවසක්. ආර්යන්ගේ කම්පැනි එකේ තිබුණු ලොකු ප්රොජෙක්ට් එකක් වෙන කෙනෙක්ට ගියා. ඒක කළේ ආර්යන්ගේ යාලුවෙක් වෙලා හිටපු ගෑනු කෙනෙක්. ආර්යන්ගේ හිතේ ගෑනු ගැන තිබුණු වෛරය එදා දෙගුණ තෙගුණ වුණා.
රෑ දොළහට විතර ආර්යන් ගෙදර ආවේ හොඳටම බීලා. කකුල් දෙක වාරු නෑ. එයා සාලෙට එද්දීම පය පැටලිලා බිම වැටෙන්න ගියා.
ඒ සද්දෙට සත්යා කාමරෙන් එලියට දිව්වා. "අනේ... ආර්යන්... මොකද මේ?" සත්යා දුවගෙන ගිහින් ආර්යන්ව අල්ලගත්තා.
"අතෑරපන් මාව!" ආර්යන් සත්යාව තල්ලු කළා. සත්යා ගිහින් වැදුණේ බිත්තියේ.
"තොපි සේරම එකයි! සල්ලි... සල්ලි... සල්ලි විතරයි තොපිට ඕනේ! මාව රවට්ටන්න එන්න එපා පරට්ටි!" ආර්යන් කෑගැහුවා.
සත්යාට ගොඩක් දුකයි. ඒත් ආර්යන්ට තනියම හිටගන්නවත් බැරි නිසා සත්යා ආයෙත් ගිහින් ආර්යන්ගේ අතින් අල්ලගත්තා.
"ඔයාට තරහයි නම් මට ගහන්න. ඒත් බිම වැටිලා තුවාල කරගන්න එපා. එන්න මම කාමරේට එක්කන් යන්නම්," සත්යා අඬ අඬම ආර්යන්ව වාරු කරගෙන එයාගේ කාමරේට එක්කගෙන ගියා.
ආර්යන්ව ඇඳෙන් තියලා, සත්යා යන්න හැරෙද්දීම... ආර්යන් එකපාරටම සත්යාගේ අතින් ඇදලා ගත්තා. සත්යා ගිහින් වැටුණේ ආර්යන්ගේ ඇඟ උඩට.
ආර්යන්ගේ රතු වෙච්ච ඇස් සත්යාගේ ඇස් දිහා කෙලින්ම බලාගෙන හිටියා. ඒ ඇස් වල අර තිබුණු නපුරුකම වෙනුවට අමුතුම හැඟීමක් පිරිලා තිබුණා.
"ඇයි..." ආර්යන් වෙරි මතින් මුමුණන්න ගත්තා. "ඇයි ඔයා අනිත් අය වගේ නැත්තේ? ඇයි මම කොච්චර වද දුන්නත් ඔයා මට මෙහෙම සලකන්නේ?"
"මට යන්න දෙන්න ආර්යන්..." සත්යා බයෙන් ගැහෙන්න ගත්තා.
"නෑ... යන්න බෑ..." ආර්යන් සත්යාව තව තදින් බදාගත්තා. ආර්යන්ගේ උණුසුම් හුස්ම සත්යාගේ මූණට වැදුණා.
එදා ඒ වැස්ස, සීතල රෑ... බීමත්කමත්, හිතේ තිබුණු පාලුවත් එක්ක ආර්යන් තමන්ගේ පාලනයෙන් ගිලිහුණා. ගිවිසුමේ කොන්දේසි ඔක්කොම බිඳිලා ගියා. සත්යා කොච්චර එපා කිව්වත්, ඇඬුවත්... ආර්යන්ගේ ඒ බලහත්කාරී, ඒත් කොනක හැංගුණු ආදරණීය ස්පර්ශයෙන් බේරෙන්න සත්යාට පුළුවන් වුණේ නෑ. ඒ රළු අත් අතරේ සත්යාගේ අහිංසකකම දියවෙලා ගියා. එදා රෑ ඒ දෙන්නා අතරේ ඇතිවුණේ කවදාවත් නොහිතපු බැඳීමක්.
පහුවෙනිදා උදේ පාන්දර ආර්යන්ට ඇහැරෙද්දී, එයාගේ ඇඟට ලොකු බරක් දැනුණා. එයා බැලුවම දැක්කේ තමන්ගේ පපුවට තුරුල් වෙලා, ගුලි වෙලා නිදාගෙන ඉන්න සත්යාව. සත්යාගේ ඇස් වල කඳුළු පාරවල් වේලිලා තිබුණා.
ආර්යන්ට එකපාරටම ඊයේ රෑ වෙච්ච දේ මතක් වුණා. එයාගේ ඔලුවට කරකැවිල්ලක් ආවා. "දෙයියනේ මම මොකක්ද මේ කළේ?"
තමන්ට තමන් ගැනම ආවේ ලොකු කේන්තියක්. එයා කොහොමද ගෑනු කෙනෙක් ඉස්සරහා මෙච්චර දුර්වල වුණේ? ආර්යන් එකපාරටම ඇඳෙන් නැගිට්ටා. ඒ සද්දෙට සත්යා ගැස්සිලා ඇහැරුණා.
සත්යා ඇඳ රෙද්දෙන් ඇඟ වහගෙන, බයෙන් ආර්යන් දිහා බැලුවා. එයා හිතුවේ දැන් ආර්යන් එයාට ආදරෙන් කතා කරයි කියලා.
ඒත්... ආර්යන් හැරුණේ යක්ෂයෙක් වගේ.
"ඊයේ රෑ වෙච්ච දේ ගැන තමුන් හීන දකින්න එපා!" ආර්යන් කෑගැහුවා. "මම බීලා හිටියේ. ඒක නිකන්ම නිකන් මිස්ටේක් එකක්! තමුන් හිතුවද ඒකෙන් පස්සේ තමුන් මේ ගෙදර නෝනා වෙයි කියලා? කවදාවත් නෑ!"
සත්යාගේ හිත කෑලි දාහකට විතර කැඩුණා. "ආර්යන්... මම... මම මුකුත් හිතුවේ නෑ..."
"කට වහපන්!" ආර්යන් තමන්ගේ වොලට් එකෙන් ලොකු සල්ලි මිටියක් අරන් සත්යාගේ මූණටම ගැහුවා. "මේ සල්ලි තියාගන්නවා ඊයේ රෑට! ආයේ මගේ ඇහැට පේන්න එන්න එපා!"
සත්යා එතනම ඇඳ උඩ ගුලි වෙලා මහ හයියෙන් අඬන්න ගත්තා. ආර්යන් කාමරෙන් එලියට ගියේ දොරත් හයියෙන් වහගෙන.
එදායින් පස්සේ සත්යා ගෙදර හිටියේ මැරුණ කෙනෙක් වගේ. ආර්යන් සත්යාව මගෑරියා. තව මාස දෙකකින් ගිවිසුමේ අවුරුද්ද ඉවර වුණා. ආර්යන්ගේ සීයාගේ කම්පැනි එකේ අයිතිය නීත්යානුකූලව ආර්යන්ට ලැබුණා.
දවසක් ආර්යන් ඔෆිස් එකේ ඉඳන් ගෙදර එද්දී මුළු ගෙදරම පාළුයි. වෙනදාට දොර ඇරගෙන ඉස්සරහට එන සත්යා පේන්න හිටියේ නෑ.
"සත්යා!" ආර්යන් කෑගැහුවා. සද්දයක් නෑ.
ආර්යන් සත්යාගේ කාමරේට ගියා. ඒක සම්පූර්ණයෙන්ම හිස්. ඇඳ උඩ තිබුණේ ආර්යන් දාපු ලක්ෂ පනහේ චෙක් එකයි, කසාද මුද්දයි, පොඩි කොළ කෑල්ලකුයි විතරයි.
ආර්යන් ගැහෙන අත් වලින් ඒ කොළ කෑල්ල දිගෑරියා.
"ආර්යන්... ගිවිසුමේ කාලේ ඉවරයි. ඔයාට ඔයාගේ කම්පැනි එක ලැබුණා. මම ඔයාගෙන් කිසිම දෙයක් අරන් යන්නේ නෑ. මගේ අම්මා ඊයේ රෑ නැතිවුණා. මට දැන් සල්ලි වලින් වැඩක් නෑ. ඔයා මට කොච්චර වද දුන්නත්, මම ඔයාට කවදාවත් වෛර කරන්නේ නෑ. ඔයාගේ හිතේ තියෙන ඒ නපුරුකම අස්සේ අඬන පොඩි ළමයෙක් ඉන්නවා කියලා මම දන්නවා. හැමදාම සතුටින් ඉන්න. මම යනවා."
- සත්යා
ආර්යන්ට දැනුණේ එයාගේ පපුවට කවුරු හරි පිහියකින් ඇන්නා වගේ. සත්යාගේ අම්මා මැරිලා? සත්යා ඒ දුක තනියම දරාගත්තද? ඊයේ රෑ ආර්යන් හිටියේ ක්ලබ් එකක යාලුවොත් එක්ක පාටි දදා. ඒ වෙලාවේ සත්යා තනියම අඬන්න ඇති.
චෙක් එක දිහා බලද්දී ආර්යන්ට තේරුණා සත්යා කවදාවත් එයාගේ සල්ලි වලට ආදරේ කළේ නෑ කියලා. එදා රෑ වෙච්ච දේට ආර්යන් දුන්නු සල්ලි මිටියත් ඒ මේසේ උඩම තිබුණා.
එකපාරටම ආර්යන්ගේ ඇස් වලින් කඳුළු කඩාගෙන වැටුණා. අවුරුදු පහකට පස්සේ ඒ ගල් වෙච්ච හිත දියවෙන්න ගත්තා. එයාට තේරුණා තමන් කොච්චර ලොකු මෝඩයෙක්ද කියලා. තමන්ගේ ජීවිතේට ආපු වටිනාම දේ තමන්ගේම අතින් විනාශ කරගත්තා නේද කියලා.
"නෑ... සත්යා... යන්න එපා!" ආර්යන් පිස්සුවෙන් වගේ කෑගහගෙන කාර් එකට දිව්වා.
උ
ආර්යන් දවස් ගාණක් සත්යාව හෙව්වා. අන්තිමේදී කවිඳුගේ මාර්ගයෙන් හොයාගත්තා සත්යා ඈත ගමක පොඩි ළමා නිවාසෙක උයන රස්සාව කරනවා කියලා.
කාර් එකෙන් බැහැලා ළමා නිවාසෙට යද්දී, ආර්යන් දැක්කා ළමයි වගයක් එක්ක හිනා වෙවී සෙල්ලම් කරන සත්යාව. සත්යාගේ මූණේ තිබුණේ හරිම අහිංසක, නිදහස් හිනාවක්.
ආර්යන් එතනට යද්දී සත්යා එයාව දැක්කා. සත්යාගේ හිනාව මැකිලා ගියා. ඇස් වල බය පිරුණා.
"ආර්යන්... ඇයි ඔයා මෙහෙ ආවේ?" සත්යා පස්සට වුණා.
මුළු ලෝකෙම තමන්ගේ ඉස්සරහා දණගස්සපු ඒ ලොකු බිස්නස්මන්, ආර්යන්... එකපාරටම සත්යා ඉස්සරහා දණගැහුවා.
"ආර්යන්! මොකද මේ කරන්නේ? නැගිටින්න!" සත්යා කලබල වුණා.
"නෑ සත්යා... මට නැගිටින්න බෑ..." ආර්යන් අඬන්න ගත්තා. ඒ මහා නපුරු පිරිමියා පොඩි ළමයෙක් වගේ අඬනවා. "මට සමාවෙන්න සත්යා. මම තිරිසනෙක්. ඔයාගේ වටිනාකම මට තේරුණේ ඔයා මාව දාලා ගියාමයි. මගේ සල්ලි, බලය, මාලිගාව මේ හැමදේම හිස් ඔයා නැතුව. අනේ මාව දාලා යන්න එපා සත්යා... මට ඔයාව ඕනේ... මම ඔයාට ආදරෙයි!"
සත්යාගේ ඇස් වලිනුත් කඳුළු වැටුණා. එයා කවදාවත් හිතුවේ නෑ මේ වගේ දවසක් උදා වෙයි කියලා.
"ඔයා හිතන්නේ මගේ හිත යකඩ වලින් හදලා කියලද ආර්යන්? ඔයා මට රිද්දපු තරමට මට ආයේ ඔයාව විශ්වාස කරන්න පුළුවන්ද?" සත්යා ඇඬුවා.
"මට එක අවස්ථාවක් දෙන්න සත්යා. එකම එක අවස්ථාවක්. මගේ මුළු ජීවිතේම මම ඔයාගේ කකුල් දෙක ළඟ තියන්නම්. මම ඔයාව රැජිනක් වගේ බලාගන්නම්." ආර්යන් සත්යාගේ අත් දෙකෙන් අල්ලගෙන ඉම්බා.
සත්යා ගොඩක් වෙලා බලන් හිටියා. ආර්යන්ගේ ඇස් වල තිබුණේ ඇත්තම පසුතැවීමක්. සත්යා හෙමීට පාත් වෙලා ආර්යන්ව නැගිට්ටෙව්වා.
"මට රැජිනක් වෙන්න ඕනේ නෑ ආර්යන්. මට ඕනේ මට ආදරේ කරන සාමාන්ය මනුස්සයෙක්ව විතරයි."
ආර්යන් සත්යාව තදින් බදාගත්තා. ඒ වෙලාවේ ආර්යන්ට දැනුණා එයාගේ ජීවිතේ මෙච්චර කල් තිබුණු හිඩැස සම්පූර්ණ වුණා කියලා.
එදායින් පස්සේ අර නපුරු, ගල් වෙච්ච ආර්යන් සම්පූර්ණයෙන්ම මැරිලා ගියා. එතනින් ඉපදුණේ සත්යාට පණ වගේ ආදරේ කරන, හැමෝටම උදව් කරන අලුත් ආර්යන් කෙනෙක්. ගිවිසුමකින් පටන් ගත්තු ඒ බැඳීම, කවදාවත් නොකැඩෙන සදාකාලික ආදරේකින් කෙළවර වුණා.
*- නිමාවිය -*
