රවින් සහ හිමායා කියන්නේ කාටත් ආදර්ශයක් වුණු ආදරවන්තයෝ දෙන්නෙක්. ඔවුන්ගේ ආදර කතාවට දැන් අවුරුදු පහක්. මේ අවුරුදු පහ ඇතුළත ඔවුන් දෙන්නා අතරේ ලොකු රණ්ඩු සරුවල් තිබුණේ නැහැ. රවින් හැමවෙලේම බැලුවේ හිමායාව සතුටින් තියන්න.
"හිමූ... ඔයා දන්නවද, මට මගේ ජීවිතේට වඩා ඔයාව වටිනවා. මම කවදාහරි ඔයාව මගේම කරගන්නවා," රවින් හැමදාම හවසට මුහුදු වෙරළේ වාඩි වෙලා හිමායාගේ අත් දෙක අල්ලගෙන කියනවා.
හිමායා රවින්ගේ උරහිසට ඔළුව තියාගෙන හිනාවෙලා කියන්නේ, "මටත් එහෙමයි රවින්. ඔයා නැති ලෝකෙක මට ජීවත් වෙන්න බැහැ," කියලයි.
රවින් සාමාන්ය පවුලක තරුණයෙක්. එයා රෝග රැකියාවක් කරමින් සල්ලි එකතු කළේ හිමායා වෙනුවෙන් ලස්සන ගෙයක් හදන්න. හිමායාත් එයාගේ පුංචි ලෝකේ රවින් එක්ක මැව්ව හීන සැබෑ කරගන්න මග බලාගෙන හිටියා. හැමදේම හරිම ලස්සනට සිද්ධ වුණා.
හැබැයි, දෛවය හැමදාම එක වගේ සතුටක් දෙන්නේ නැහැ. මීට මාස කිහිපයකට කලින් ඉඳන් හිමායාට නිතරම තදබල හිසරදයක් හැදෙන්න ගත්තා. සමහර දවස්වලට ඇයට ක්ලාන්තය දාලා බිම වැටුණා. මුලින්ම හිමායා හිතුවේ ඒක සාමාන්ය මහන්සිය නිසා වෙන දෙයක් කියලා.
"හිමූ, ඔයා ඇයි මේ දවස්වල ගොඩක් කෙට්ටු වෙලා? මූණත් මැලි වෙලා. අපි ඩොක්ටර් කෙනෙක්ට පෙන්වමුද?" රවින් දවසක් ඇහුවා.
"නෑ රවින්, මේ ඔෆිස් එකේ වැඩ වැඩි නිසා. මම බෙහෙත් බොනවා, දැන් හරි," හිමායා රවින්ව බේරන්න බොරු කිව්වා.
නමුත් දවසක් ඔෆිස් එකේදී හිමායාට සිහිය නැති වෙලා ඇදගෙන වැටුණා. යාළුවෝ ඇයව හොස්පිට්ල් එකට ඇතුළත් කළා. එදා රවින්ට නොකියා හිමායා තනියම ඩොක්ටර් කෙනෙක්ව හම්බවෙලා ලොකු ටෙස්ට් කිහිපයක්ම කළා.
සතියකට පස්සේ රිපෝට්ස් ආවා. ඩොක්ටර් හිමායාව එයාගේ රූම් එකට කැඳෙව්වා. ඩොක්ටර්ගේ මූණේ තිබුණේ කණගාටුදායක පෙනුමක්.
"දුවේ... ඔයා කා එක්ක හරිද ආවේ?" ඩොක්ටර් ඇහුවා.
"නෑ ඩොක්ටර්, මම තනියම ආවේ. ඇයි? මොකක් හරි ප්රශ්නයක්ද?" හිමායා ගැහෙන හදවතින් ඇහුවා.
"මට කණගාටුයි දුවේ... ඔයාගේ මොළයේ දරුණු පිළිකාවක් තියෙනවා . ඒක දැන් තියෙන්නේ අන්තිම අදියරේ. ඔපරේෂන් එකක් කරන්නවත් බැරි තැනකයි ඒක තියෙන්නේ..."
හිමායාගේ කන් අගුළු වැටුණා වගේ වුණා. ඇයට ඩොක්ටර් කියන කිසිම දෙයක් ඇහුණේ නැහැ.
"මට... මට තව කොච්චර කල් තියෙනවද ඩොක්ටර්?" හිමායා අමාරුවෙන් වචන ගළපා ගත්තා.
"උපරිම වුණොත් මාස හයක් හෝ හතක්. බෙහෙත්වලින් කරන්න පුළුවන් වේදනාව අඩු කරන එක විතරයි."
හොස්පිට්ල් එකෙන් එළියට බැහැපු හිමායාට අඩියක්වත් ඉස්සරහට තියන්න පණ තිබුණේ නැහැ. ඇය පාර අයිනේ තිබුණු බංකුවක් උඩ වාඩි වෙලා මහා හයියෙන් ඇඬුවා.
"දෙයියනේ... මගේ රවින්... මම නැති වුණොත් එයා මොනවා කරයිද? එයාට මාව නැති වුණොත් එයා ජීවිතේ නැති කරගනියි."
හිමායා හොඳින්ම දැනගෙන හිටියා රවින් තමන්ට කොච්චර ආදරේද කියලා. රවින් ඉස්සරහා එයා මැරීගෙන යනවා දකින්න රවින්ට දරාගන්න බැරි වෙයි. තමන් හොස්පිට්ල් ඇඳක් උඩ වේදනාවෙන් කෑගහද්දී, රවින් ඒ අසල හඬමින් ඉන්නවා දකින්න හිමායාට ශක්තියක් තිබුණේ නැහැ.
"ඊට වඩා හොඳයි රවින් මට වෛර කළොත්... එයා හිතුවොත් මම නරක කෙල්ලෙක් කියලා, මම එයාට ද්රෝහී වුණා කියලා... එතකොට මම මැරුණත් එයාට දුකක් දැනෙන එකක් නැහැ. එයා මට සාප කරලා හරි ජීවත් වෙයි."
හිමායා තමන්ගේ ජීවිතේ අමාරුම තීරණය ගත්තා. රවින්ගේ ජීවිතය බේරගන්න, ඇය රවින්ගේ හදවත බිඳින්න තීරණය කළා.
එදා ඉඳන් හිමායා සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වුණා. රවින් ආදරෙන් කතා කරද්දී හිමායා කතා කළේ හරිම උදාසීන විදියට.
"හිමූ මැණික, අද ඔයාට මොකද වුණේ? මැසේජ් එකකටවත් රිප්ලයි කළේ නැහැනේ," රවින් රෑ ෆෝන් එකෙන් ඇහුවා.
"මට නිදාගන්න ඕන රවින්. වද නොදී ඉන්නවද?" හිමායා රළු විදියට කිව්වා.
"ඇයි හිමූ මේ? මම මොකක් හරි වැරැද්දක් කළාද?" රවින් පුදුමයෙන් ඇහුවා.
"ඔයාගේ ඔය බබා පාට් මට දැන් ඇති වෙලා තියෙන්නේ. තියනවා ෆෝන් එක!" හිමායා ෆෝන් එක කට් කළා.
හිමායා ෆෝන් එක ඇඳට දාලා කොට්ටය බදාගෙන ඇඬුවා. රවින්ට රිද්දද්දී තමන්ගේ පපුව ඊට වඩා සිය දහස් වාරයක් රිදෙනවා කියලා හිමායා විතරයි දැනගෙන හිටියේ.
දවස් කිහිපයක් යද්දී හිමායාගේ වෙනස්වීම රවින්ට දරාගන්න බැරි වුණා. එයා හිමායාව හම්බවෙන්න එයාගේ ඔෆිස් එක ගාවට ගියා. හිමායා එළියට එද්දී රවින් එයාගේ ඉස්සරහට ගියා.
"හිමූ, මොකක්ද මේ වෙලා තියෙන්නේ? අනේ මට කියන්න. මගෙන් වැරැද්දක් වුණා නම් මම සමාව ඉල්ලන්නම්," රවින් හිමායාගේ අතින් අල්ලන්න හැදුවා.
හිමායා රවින්ගේ අත ගසා දැම්මා. වටපිටාවේ මිනිස්සු බලද්දීම හිමායා කෑගැහුවා
" අල්ලන්න එපා රවින්! මට දැන් ඔයාව එපා වෙලා. මට ඔයා වගේ දුප්පත්, රස්සාවක් විතරක් කරන මිනිහෙක් එක්ක මුළු ජීවිතේම විඳවන්න බැහැ. මට මීට වඩා හොඳ ජීවිතයක් ඕන," හිමායා මූණටම කිව්වා.
රවින් ඒක අහලා ගල් ගැහුණා.
"හිමූ... සල්ලිද ඔයාට ලොකු වුණේ? මගේ අවුරුදු පහක ආදරේ ඔයාට සතයකටවත් වටින්නේ නැද්ද?" රවින්ගේ ඇස්වලින් කඳුළු කඩන් වැටුණා.
"ඔව්! ආදරෙන් බඩ පිරෙන්නේ නැහැ රවින්. කරුණාකරලා මගේ පස්සෙන් එන්න එපා. මම දැන් වෙන කෙනෙක් එක්ක යාළු වෙලා ඉන්නේ. එයා මට හැමදේම දෙනවා," හිමායා කිසිම හැඟීමක් නැති ගාණට කියලා ත්රීවීල් එකකට නැගලා යන්න ගියා.
ත්රීවීල් එක ඇතුළේදී හිමායා තමන්ගේ කට අත්දෙකෙන්ම වහගෙන ඉකිගහලා ඇඬුවා. රවින් පාර මැද අසරණ වෙලා හඬන හැටි ඇය වීදුරුවෙන් දැක්කා.
රවින් එදායින් පස්සේ හිමායාට කතා කළේ නැහැ. එයාගේ හිත ඇතුළේ මහා වෛරයක් සහ කලකිරීමක් ඇති වුණා.
"ගෑනු කියන්නේ මෙච්චර අකෘතඥ ජාතියක්ද? මම පණ දීලා ආදරේ කළේ සල්ලිවලට මාව පාවලා දීපු කෙල්ලෙක්ටද?" රවින් හැමදාම රෑට තනියම අඬමින් තමන්ටම කියාගත්තා. එයා හිමායාගේ පින්තූර ඔක්කොම ඩිලීට් කළා. හිමායා දුන්නු තෑගි ඔක්කොම විසි කළා. රවින් තීරණය කළා හිමායාට තමන් කවදාවත් සමාව දෙන්නේ නැහැ කියලා.
මේ අතරේ, හිමායා තමන්ගේ රෝගය උත්සන්න වීම නිසා හොස්පිට්ල් එකේ නතර වුණා. ඇගේ අම්මා විතරයි ඇත්ත දැනගෙන හිටියේ
"අනේ දුවේ, ඇයි රවින් පුතාට මේක නොකීවේ? එයා ආවා නම් ඔයාට මෙහෙම තනියම විඳවන්න වෙන්නේ නැහැනේ," අම්මා අඬමින් ඇහුවා.
"එපා අම්මේ... රවින් ආවොත් එයා අඬනවා මට බලන්න බැහැ. මම නරක කෙල්ලෙක් කියලා හිතලා එයා සතුටින් ඉන්න එක ඊට වඩා හොඳයි," හිමායා අමාරුවෙන් හිනාවෙලා කිව්වා.
කෙමෝ තෙරපි නිසා හිමායාගේ ලස්සන දිග කොණ්ඩය සම්පූර්ණයෙන්ම හැලිලා ගියා. ඇය කෙට්ටු වෙලා, ඇස් යට ගිලිලා, හඳුනාගන්න බැරි තරමට වෙනස් වුණා. දරුණු හිසරදය හැදුණාම ඇය ඇඳේ කොට්ට මෙට්ට හපමින් වේදනාවෙන් කෑගැහුවා. හැබැයි ඒ හැම වෙලාවකම ඇගේ අතේ තිබුණේ රවින්ගේ පරණ පින්තූරයක් විතරයි.
මාස පහක් ඇතුළත හිමායා සම්පූර්ණයෙන්ම අංශභාග තත්ත්වයට පත් වුණා. ඇයට කතා කරන්නවත් පණ තිබුණේ නැහැ. ඇය මියයන්න දින කිහිපයකට කලින්, ඉතාමත් අමාරුවෙන් වෙව්ලන අතින් දිනපොතක අන්තිම පිටු කිහිපය ලිව්වා.
එක්තරා වැස්ස දවසක, හිමායා තමන්ගේ අවසන් හුස්ම හෙළුවා. ඇය මියගියේ රවින්ගේ නම හීන්සීරුවේ මුමුණමින්.
, හිමායාගේ අම්මා රවින්ව හම්බවෙන්න එයාගේ ගෙදරට ආවා. රවින් දොර ඇරලා හිමායාගේ අම්මාව දැක්කම මූණ හරවා ගත්තා.
"ඇන්ටි ඇයි ආවේ? හිමායා දැන් අර සල්ලි තියෙන මිනිහත් එක්ක සතුටින් ඇතිනේ. මට තවත් ඒවට රිද්දගන්න ඕන නැහැ," රවින් තදින් කිව්වා.
හිමායාගේ අම්මා කිසිම දෙයක් නොකියා බිම බලාගෙන හයියෙන් අඬන්න ගත්තා. ඊටපස්සේ ඇය තමන්ගේ බෑග් එකෙන් නිල් පාට පොඩි දිනපොතක් අරන් රවින්ගේ අතින් තිබ්බා.
"පුතා... මගේ දුව සදහටම යන්න ගියා. එයා ගිය සතියේ මැරුණා," අම්මා කිව්වා.
රවින්ගේ මුළු ඇඟම සීතල වුණා. "මොකක්... මොකක්ද කිව්වේ? හිමූ මැරුණා?"
"ඔව් පුතා. එයාට මොළයේ පිළිකාවක් තිබුණා. ඔයා එයා මැරෙනවා බලාගෙන ඉන්න බැරි නිසයි එයා ඔයාට බොරු කරලා, රණ්ඩු වෙලා ඔයාව ඈත් කළේ. කාටවත් ආදරේ කළේ නැහැ මගේ කෙල්ල. මේ දිනපොත කියවන්න. එයා ඔයාට ලියපු ඒවා මේකේ තියෙනවා," අම්මා හඬමින්ම එතැනින් යන්න ගියා.
රවින්ගේ අත් දෙක වෙව්ලන්න ගත්තා. ඔහු පියවරක් පස්සට තියලා සෝෆා එක උඩින් වාඩි වුණා. ඔහු ගැහෙන හදවතින් යුතුව දිනපොතේ පිටු පෙරළුවා.
"මගේ රවින්... ඩොක්ටර් කිව්වා මම තව මාස හයයි ජීවත් වෙන්නේ කියලා. මට ඔයාව දාලා යන්න ලෝභයි මැණික. අපේ හීන ඔක්කොම ඉවරයි කියලා හිතෙද්දී පපුව පැලෙන්න එනවා. හැබැයි මම මැරෙනවා දැක්කොත් ඔයා ජීවිතේම නැති කරගනියි කියලා මට බයයි. ඒ නිසා මම අද ඔයාට ගොඩක් බැන්නා. ඔයා අඬ අඬ යද්දී මට දුවලා ඇවිත් ඔයාව බදාගන්න හිතුණා රවින්. මට සමාවෙන්න..."
"අද රවින් මාව හම්බවෙන්න ඔෆිස් එක ගාවට ආවා. මම කිව්වා මම වෙන කෙනෙක්ට ආදරෙයි, ඔයා දුප්පත් කියලා. ඔයාගේ ඇස්වල තිබුණු ඒ බිඳුණු බැල්ම මට මැරෙනකල් අමතක වෙන්නේ නැහැ රවින්. ඔයා පාර මැද අඬද්දී මම වීදුරුවෙන් බලාගෙන ඇඬුවා. මම ඔයාට ලෝකයේ ඉන්න නරකම කෙල්ල වුණා. ඒත් මම මොනවා කරන්නද රවින්? ඔයා මට වෛර කරන්න. එතකොට මම නැති වුණාම ඔයාට දුක හිතෙන එකක් නැහැ. ඔයා සතුටින් ඉන්න."
තවත් පිටුවක් (හොස්පිට්ල් එකේ ඉන්නකොට):
"අද මට ගොඩක් රිදුණා රවින්. ඉන්ජෙක්ෂන් ගහලා මගේ අත් නිල් වෙලා. මගේ ලස්සන කොණ්ඩේ ඔක්කොම හැලිලා රවින්. මම දැන් ගොඩක් කැතයි. ඔයා මාව මේ විදියට දැක්කොත් ගොඩක් අඬයි. මට පාලුයි මැණික. මට ඔයාගේ පපුවට ඔළුව තියන් ඉන්න ඇත්නම් මේ හැම වේදනාවක්ම නැති වෙලා යයි. ඒත් මම ඉවසනවා... ඔයා වෙනුවෙන් මම මේ හැමදේම තනියම විඳවනවා."
අවසාන පිටුව (හිමායා මියයන්න දින කිහිපයකට පෙර ඉතා අපැහැදිලි අකුරින් ලියූ කොටස):
*"දැන් මට පෑන අල්ලන්නත් පණ නැහැ රවින්. මගේ ඇස් පේන්නෙත් නැහැ වගේ. මම දන්නවා ඔයා මට ගොඩක් වෛර කරනවා ඇති කියලා. ඒක හොඳයි. හැබැයි මම මැරුණට පස්සේ මේ දිනපොත ඔයාට ලැබෙයි.
රවින්... මම වෙන කාටවත් ආදරේ කළේ නැහැ. මගේ හුස්ම යනකල්ම මම ආදරේ කළේ මගේ රවින්ට විතරයි. මම ඔයාට අන්තිම වතාවට කියනවා... මට සමාවෙන්න මැණික. මම අහසට වෙලා ඔයා දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. ආයෙත් ආත්මෙක අපි හම්බවෙමු. මගේ ආදරේ..."*
දිනපොත කියවා අවසන් කරද්දී රවින්ගේ මුළු ඇඟම පණ නැති වෙලා තිබුණා. ඔහු දිනපොත පපුවට තද කරගෙන මහා හයියෙන් කෑගහලා අඬන්න ගත්තා. එයාගේ අඬදබර මුළු ගෙදර පුරාම රැව් දුන්නා.
"හිමූ... ඇයි මට මෙහෙම කළේ? මම ඔයාට වෛර කළා... මම ඔයාට බැන බැන හිටියා... අනේ මට සමාවෙන්න හිමූ... මට ඔයාගේ ලෙඩේ තිබුණත් කමක් නැහැ ඔයා ළඟ ඉන්නයි ඕන වුණේ... ඇයි මාව තනි කළේ?"
රවින් පිස්සෙක් වගේ පාරට බැහැලා හිමායාගේ සොහොන තියෙන තැනට දිව්වා.
සොහොන මත තිබුණු හිමායාගේ හිනාවෙන පින්තූරය දෙස බලාගෙන ඔහු දණගහලා බිම වැතිරිලා ඇඬුවා. සොහොනේ තිබුණු පස් අතට අරන් තමන්ගේ ඔළුවේ හලාගත්තා.
"හිමූ... මට සමාවෙන්න... මම දන්නේ නැතුව ඔයාට වෛර කළේ... අනේ එක පාරක් නැගිටලා එන්න හිමූ..." රවින් කෑගැහුවා.
නමුත් සොහොනෙන් කිසිම සද්දයක් ආවේ නැහැ. හමාගිය හුළඟ විතරක් හිමායාගේ කොඳුරන්නා වගේ රවින්ගේ ඇඟේ වැදිලා ගියා.
හිමායා තමන්ගේ ආදරය වෙනුවෙන් ලෝකයේ ලොකුම වේදනාව තනිවම විඳදරාගෙන සදහටම නිහඬ වෙලා තිබුණා. රවින් ඉතිරි වුණේ කවදාවත් නිම නොවන පසුතැවීමක් සහ කඳුළු ගොඩක් විතරක් ඉතිරි කරගෙනයි.
- අවසානයි -
