මාතර ගමේ හැදුණු අකේෂාට කොළඹ කියන්නේ හරිම අමුතු, බය හිතෙන තැනක්. එයාගේ තාත්තා අසනීප වෙලා ඇඳේ. නංගිගේ ඉගෙනගන්න වැඩවලට සල්ලි ඕන.
ගෙදර වෙන කවුරුත් සල්ලි හොයන්න නැති නිසා, පවුලේ ඔක්කොම බර වැටුණේ අකේෂාගේ කරපිට. අවුරුදු විසිදෙකක් වුණු අකේෂාගේ මූණේ හැමවෙලේම තිබුණේ බයෙන් ඉන්න පාටක්.
කොළඹ පිටකොටුව බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ සෙනඟ අස්සේ අකේෂා හිටියේ එයාගේ පුංචි රෙදි බෑග් එක පපුවට තද කරගෙන.
වටපිටාවේ යන එන වාහනවල හෝන් සද්දෙටයි, මිනිස්සුන්ගේ කලබලයටයි එයාගේ හිත හොඳටම බය වෙලා තිබුණේ.
"අකේෂා... උඹ බය වෙන්න එපා බං. මං ඉන්නවනේ."
බස් එකෙන් බැහැපු ගමන් එයාගේ හොඳම යාලුවා නිමේෂා ඇවිත් අකේෂාව පිළිගත්තා. නිමේෂා අකේෂාගේ අතින් තදින් අල්ලාගත්තා.
"අනේ නිමේෂා... මට හරි බයයි බං. මං කවදාවත් ගමෙන් පිටට ඇවිත් නෑ. කොළඹ ලොකු ඔෆිස් එකක මං කොහොමද බං වැඩ කරන්නේ?" අකේෂා බයෙන් කිව්වා. එයාගේ ඇස්වල කඳුළු පිරිලා තිබුණා.
"උඹ කලබල වෙන්න එපා. මගේ යාලුවා කිව්වා එයාලගේ ඔෆිස් එකේ ක්ලීනින් සෙක්ෂන් එකට කෙල්ලෙක් ගන්නවා කියලා. දැනට ඕක කරපං. මං වෙන හොඳ ජොබ් එකක් සෙට් වුණ ගමන් උඹව ඒකට දාන්නම්. දැනට ගෙදරට සල්ලි ටිකක් යවාගන්න ඕන නේද?"
අකේෂා හෙමින් ඔලුව වැනුවා.
එයාට ඕන වුණේ කොහොමහරි සල්ලි ටිකක් හොයාගෙන තාත්තාගේ බෙහෙත් ටිකටයි නංගිගේ පොත්පත්වලටයි යවන්න විතරයි.
ඊළඟ දවසේ උදේ අකේෂා නිමේෂා එක්ක කොළඹ තියෙන ලොකු, තට්ටු විසිපහක ඔෆිස් එක ඉස්සරහට ආවා.
ඒ ලොකු බිල්ඩිම දිහා අකේෂා බලා හිටියේ ඇස් අදහගන්න බැරුව. එයා ඔලුව උඩට උස්සලා බිල්ඩිමේ උඩම තට්ටුව බලද්දී එයාට කරකැවිල්ල වගේ ආවා.
"අකේෂා, අහපං," ඔෆිස් එක ඇතුළට යන්න කලින් නිමේෂා ඇගේ අතින් අල්ලාගෙන රහසින් කිව්වා.
"මෙතන ලොකු බොස් තමයි යුගාන්. මිනිහා හරිම තරුණයි, ඒ වුණාට මහ නපුරු යක්ෂයෙක්! කාටවත් නැමෙන්නේ නෑ, පොඩි වැරැද්දක් වුණොත් කෑගහලා දොට්ට දානවා. ඒ සර්ගේ පැත්ත පළාතේ යන්න එපා. තේරුණාද?"
"හරි නිමේෂා... මං පරිස්සම් වෙන්නම්," අකේෂා බයෙන් කිව්වා.
පළමු දවසයි දෙවෙනි දවසයි අකේෂා පරිස්සමෙන් වැඩ කළා.
එයාට ලැබිලා තිබුණේ එකොළොස්වන තට්ටුවේ තිබුණු ඔෆිස් කාමර පිරිසිදු කරන්න. එයා කාටවත් කරදරයක් නොවී, බිම බලාගෙන තමන්ගේ වැඩේ විතරක් කළා. ඒත් තුන්වෙනි දවසේ එයාට අකරතැබ්බයක් වුණා.
එදා උදේ 9ට විතර අකේෂා ට්රොලිය තල්ලු කරගෙන යුගාන්ගේ ලොකු වීදුරු කාමරයට ඇතුළු වුණා.
යුගාන් තාම ඇවිත් නෑ කියලා හිතලා, එයා ඉක්මනට මේසය උඩ තිබුණු දූවිලි පිසදැම්මා.
ඒත් එයා දැනගෙන හිටියේ නෑ, යුගාන් කාමරයේ කොනක තිබුණු ලොකු කබඩ් එක පිටිපස්සේ හිටියා කියලා.
කලබලයෙන් වැඩ කරපු අකේෂාගේ අත වැදිලා, මේසය උඩ තිබුණු උණුසුම් කෝපි කෝප්පය පෙරළුණා.
ඒ කෝපි ඔක්කොම මේසය මත තිබුණු වැදගත් ෆයිල් වගයක් සහ යුගාන්ගේ අලුත්ම ලැප්ටොප් එක උඩට හැලුණා.
"වට් ද හෙල්!"
කබඩ් එක පිටිපස්සෙන් ඇසුණු සැර හඬින් අකේෂා තිගැස්සිලා පස්සට වුණා.
යුගාන් ඉක්මනින් ඇවිත් මේසය දිහා බලද්දී එයාගේ මූණ තරහෙන් රතු වෙලා තිබුණා.
"තමුසෙට ඇස් පෙනෙන්නේ නැද්ද ඕයි?!" යුගාන් මේසයට තදින් ගහමින් කෑගැසුවා. මුළු කාමරේම දෙදරුම් කෑවා.
"අ... අනේ... සමාවෙන්න සර්! මං හිතලා කළේ නැහැ... මං... මං පිහදාන්නම්..." අකේෂා බයෙන් ගැහෙමින් තමන්ගේ අතේ තිබුණු රෙදි කඩෙන් ලැප්ටොප් එක පිහදාන්න හැදුවා.
"අත තියන්න එපා!" යුගාන් ඇගේ අතින් තදින් අල්ලා ඇයව පස්සට තල්ලු කළා.
ඇගේ අහිංසක, කඳුළු පිරුණු ඇස් දිහා යුගාන් සැරෙන් බැලුවා.
"තමුසේ වගේ මොළයක් නැති, ගම්වලින් ආපු උන් මෙතනට ගත්තේ කවුද? බලනවා මේ ෆයිල් තෙමුණු හැටි! ආයේ මේ වගේ දෙයක් වුණොත් මම තමුසෙව අදම එලවනවා! යනවා"
අකේෂා අඬ අඬා කාමරයෙන් එළියට දිව්වා.
යුගාන් තරහෙන් සුසුමක් හෙළලා, ඇය අඬාගෙන යන දිහා ටික වෙලාවක් බලා හිටියා.
දවස් ගණනක් ගෙවිලා ගියා.
අකේෂා යුගාන්ගේ මූණට නොවැටී ඉන්න උපරිමයෙන් උත්සාහ කළා.
එයා යුගාන් ඔෆිස් එකේ නැති වෙලාවට විතරක් එයාගේ කාමරේ පිරිසිදු කළා.
ඒත් සතියකට විතර පස්සේ, මහ වැස්සක් වැටුණු සවසක සියල්ල වෙනස් වුණා.
වෙලාව හවස 6.40ට විතර ඇති. ඔෆිස් එකේ අනිත් අය ඔක්කොම වගේ ගෙදර ගිහින්.
අකේෂා එකොළොස්වන තට්ටුවේ ප්රධාන ශාලාව අතුගාද්දී, එකපාරටම තද අකුණක් ගහලා මුළු බිල්ඩිමේම ලයිට් ගියා.
මුළු තැනම කළුවර වුණා.
අකේෂා පොඩි කාලේ ඉඳන්ම කළුවරටයි අකුණුවලටයි හරිම බයයි.
ඇය බයෙන් කෑගැසුවා. "කවුරුත් නැද්ද..."
ඇය බයෙන් පස්සට යද්දී, කළුවරේම කාගේ හරි ඇඟේ හැප්පුණා. ඇය බයෙන් ආයෙත් කෑගහන්න හදද්දී, ශක්තිමත් අතකින් ඇගේ කට වහගත්තා.
"කෑගහන්න එපා... මේ මම." ඒ යුගාන්.
ඔහු ෆෝන් එකේ ලයිට් එක පත්තු කළා. ඒ එළියෙන් දෙන්නගේ ඇස් එකට හමුවුණා. යුගාන් හිටියේ අකේෂාට ගොඩක් ළං වෙලා.
"තමුසේ තාම ගෙදර ගියේ නැද්ද? තනියම මොකද කරන්නේ මේ කළුවරේ?" යුගාන් හෙමින් ඇහුවා.
"සර්... මට කළුවරට බයයි..." අකේෂා වෙවුලන හඬින් කිව්වා.
එතකොටම තවත් තද අකුණක් ගැසුවා. බයෙන් තැතිගත් අකේෂා, යුගාන්ගේ ෂර්ට් එකෙන් තදින් අල්ලාගෙන එයාගේ පපුවට හේත්තු වුණා.
යුගාන්ගේ හිතේ තිබුණු සියලු නපුරුකම් දිය වී ගියා. ඔහු හෙමින් අත් දෙකෙන්ම අකේෂාව තමා වෙතට තද කරගත්තා.
"බයවෙන්න එපා... මං ඉන්නවනේ..." යුගාන් හෙමින් කිව්වා.
යුගාන් තමන්ගේ කෝට් එක අකේෂාට දාලා, එදා රෑ ඇයව තමන්ගේ වාහනයෙන් බෝඩිමට ඇරලෙව්වා. අකේෂාගේ හිතේ යුගාන් ගැන ලොකු ආදරයක් ඇති වුණා.
ඊළඟ දවසේ උදේ අකේෂා ඔෆිස් එකට ආවේ හරිම සතුටින්.
එයාගේ මූණේ තිබුණේ ලස්සන හිනාවක්. යුගාන් ඊයේ රෑ තමන්ට දක්වපු ආදරය මතක් වෙද්දී එයාගේ හිත සතුටින් පිරුණා.
"යුගාන් සර් ඇත්තටම නපුරු නෑ... එයා හරිම ආදරණීයයි," අකේෂා තමන්ටම කියාගත්තා.
එයා යුගාන් වෙනුවෙන්ම කෝපි එකක් හදාගෙන, හිතේ පිරුණු ආදරයෙන් යුගාන්ගේ කාමරයට ගියා.
එයා හිතුවේ යුගාන් තමන්ව දකිද්දී ඊයේ රෑ වගේ ආදරයෙන් බලයි කියලා.
ඒත් කාමරයේ දොර ඇරපු අකේෂා තිගැස්සුණා.
යුගාන්ගේ කාමරයේ තවත් ලොකු මහත්තුරු පස්දෙනෙක් විතර හිටියා.
ඒ අතරේ ඔෆිස් එකේ අනිත් ලොකු පාට්නර් වෙන මහේෂ් කියන මිනිහත් හිටියා.
යුගාන් හිටියේ එයාගේ චෙයාර් එකේ ඉඳගෙන. අකේෂා ඇතුළට එනවා දකිද්දී යුගාන්ගේ මූණේ තිබුණු ආදරේ ඔක්කොම නැති වෙලා, එතනට ආවේ හරිම දරුණු පාටක්.
"සර්... මං... කෝපි එක..." අකේෂා අහිංසක විදියට හිනාවෙලා කිව්වා.
යුගාන් පුටුවෙන් නැගිටලා, අනිත් අය ඉස්සරහම අකේෂා පැත්තට තරහෙන් ආවා.
"තමුසෙට කවුද කිව්වේ මට කෝපි ගේන්න?!" යුගාන්ගේ සැර හඬ මුළු කාමරේම පැතිරුණා.
"තමුසෙගේ වැඩේ Clean කරන එක! තමුසෙගේ සීමාව දැනගෙන වැඩ කරනවා!"
අකේෂාට තමන්ගේ කන් අදහගන්න බැරි වුණා. එයාගේ ඇස්වලින් කඳුළු කඩා වැටුණා.
"සර්... ඊයේ රෑ..." අකේෂා වෙවුලන හඬින් කියන්න හැදුවා.
"කට වහගන්නවා!" යුගාන් මේසයට තදින් ගැහුවා. "ඊයේ රෑ කියන්නේ ඊයේ රෑට! ඔෆිස් එක ඇතුළේ මට අතීත කතා වැඩක් නැහැ! තමුසේ මෙතන වැඩකාරයෙක් විතරයි. ආයේ මගේ කාමරේට ඔය වගේ දේවල් අරන් ආවොත්, මම තමුසෙව අදම ජොබ් එකෙන් අයින් කරනවා! යනවා එළියට!"
අකේෂාගේ හිත හොඳටම රිදුණා.
එයා අතේ තිබුණු කෝපි එක එතැනම තියලා, අඬ අඬා කාමරයෙන් එළියට දිව්වා.
ඒත් අකේෂා දැනගෙන හිටියේ නෑ ලොකු රහසක්.
මහේෂ් කියන්නේ හරිම නරක, හොර වැඩ කරන මිනිහෙක්. යුගාන් අකේෂාට ආදරෙයි කියලා දැනගත්තොත් මහේෂ් ඇයට කරදරයක් කරයි කියලා යුගාන් බය වුණා.
ඒ නිසයි යුගාන් අනිත් අය ඉස්සරහා ඇයට නපුරු විදියට කතා කළේ. යුගාන් රහසින්ම අකේෂාගේ තාත්තාගේ බෙහෙත්වලට ඕන සල්ලි ඔක්කොම හොරෙන්ම යවලා තිබුණා.
මාස කිහිපයකට පස්සේ, යුගාන් පොලීසියත් එක්ක එකතු වෙලා මහේෂ් කරපු හොර වැඩ ඔක්කොම අතටම අල්ලලා දුන්නා. මහේෂ්ව පොලීසියෙන් අරන් ගියේ මුළු ඔෆිස් එකම ඉස්සරහදී.
තමන්ට තිබුණු ලොකුම බය නැති වුණු ගමන්, යුගාන් තවත් පොඩ්ඩක්වත් පරක්කු වුණේ නෑ. එයා කෙලින්ම ගියේ අකේෂා හිටපු කාමරයට.
අකේෂා ඒ වෙලාවේ තමන්ගේ බෑග් එක ලෑස්ති කරමින් හිටියේ, යුගාන්ගේ නපුරුකම් ඉවසන්න බැරුව ජොබ් එකෙන් අයින් වෙලා යන්න.
"කොහෙද යන්න හදන්නේ?" යුගාන් ඇතුළට ඇවිත් දොර වහගත්තා.
"සර්... මං ජොබ් එකෙන් අයින් වෙනවා. මට තවත් සර්ගේ කෑගැසීම් ඉවසන්න බෑ," අකේෂා අඬමින් කිව්වා.
යුගාන් ඇවිත් අකේෂාගේ අත් දෙකෙන්ම තදින් අල්ලා ගත්තා. එයාගේ ඇස්වල තිබුණේ ලොකු ආදරයක්.
"මට සමාවෙන්න අකේෂා... මං තමුසෙට කෑගැහුවේ මං නපුරෙක් නිසා නෙවෙයි. මට ඕන වුණේ මහේෂ්ගෙන් තමුසෙව පරිස්සම් කරන්න. මං තමුසෙට ආදරෙයි කියලා ඌ දැනගත්තා නම්, ඌ තමුසෙට කරදරයක් කරනවා. අදින් පස්සේ මට කාටවත් බය වෙන්න දෙයක් නෑ..."
යුගාන් ඇත්ත විස්තරේ ඔක්කොම කිව්වා. තාත්තාට සල්ලි යැව්වෙත් එයා කියලා කිව්වා. අකේෂාට අදහගන්න බැරි වුණා. ඇය යුගාන්ගේ පපුවට හේත්තු වෙලා සතුටට අඬන්න පටන් ගත්තා.
"මං ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි අකේෂා..." යුගාන් ඇගේ කම්මුලක් පිරිමැද්දා.
මාස දෙකකට පස්සේ...
ලොකු හෝටලයක යුගාන්ගේ සහ අකේෂාගේ වෙඩින් එක ගොඩක් ලස්සනට ගත්තා.
ගමේ අහිංසක අකේෂා එදා සුදු පාට මනමාලියගේ ඇඳුමෙන් සැරසිලා හිටියේ සුරංගනාවියක් වගේ. යුගාන් කළු පාට ඇදුමකින් සැරසිලා, අකේෂාගේ අතින් අල්ලාගෙන හිටියේ ගොඩක් සතුටින්.
"මං කිව්වා නේද අකේෂා... උඹේ කතාව ලස්සනට ඉවර වෙයි කියලා," යාලුවා නිමේෂා සතුටින් අකේෂාව බදාගනිමින් කිව්වා.
වෙඩින් එකේ වැඩ ඉවර වුණාට පස්සේ, රෑ 10ට විතර යුගාන් අකේෂාවත් එක්කගෙන නුවරඑළියේ තියෙන එයාගේ බංගලාවට යන්න පිටත් වුණා.
නුවරඑළියට යද්දී රෑ 12ත් පහු වෙලා. මහ සීතල හුළඟක් එක්ක මීදුම පිරිලා තිබුණු නුවරඑළියේ ලස්සන කඳු මුදුනක තිබුණු යුගාන්ගේ බංගලාව ඉස්සරහා කාර් එක නැවතුණා.
"බහින්න අකේෂා... සීතලයි නේද?"
යුගාන් කාර් එකෙන් බැහැලා ඇවිත් අකේෂාගේ පැත්තේ දොර ඇරියා. අකේෂා ලැජ්ජාවෙන් බිම බලාගෙන බැස්සා. යුගාන් එයාගේ උණුසුම් කෝට් එක අකේෂාගේ ඇඟට දාලා, ඇගේ අතින් තදින් අල්ලාගෙන බංගලාව ඇතුළට එක්කන් ගියා.
බංගලාව ඇතුළේ ගිනි මැස්සෙන් ආපු උණුසුම් එළිය මුළු කාමරේ පුරාම පැතිරිලා තිබුණා. කාමරේ පුරාම රෝස මල් පෙති අතුරලා, සුවඳ කූරු පත්තු කරලා හරිම ලස්සනට ලෑස්ති කරලා තිබුණා.
අකේෂා ඇඳ ළඟට වෙලා ලැජ්ජාවෙන් බිම බලාගෙන හිටියා. එයාගේ හදවත තදින් ගැහෙමින් තිබුණා.
යුගාන් හෙමින් ඇය ළඟට ආවා. නපුරු බොස් කෙනෙක් විදියට එයා දැකපු මූණේ දැන් තිබුණේ අසීමිත ආදරයක් විතරයි. එයා හෙමින් අකේෂාගේ මූණ උඩට ඉස්සුවා.
"තාමත් මට බයයිද මගේ අහිංසකී?" යුගාන් හෙමින් ඇහුවා.
"නෑ... සර්..." අකේෂා ගොත ගැසුවා.
"සර්?" යුගාන් හිනාවෙමින් ඇගේ තොල් උඩින් එයාගේ ඇඟිල්ලක් තැබුවා. "අදින් පස්සේ මං ඔයාගේ සර් නෙවෙයි අකේෂා. මං ඔයාගේ මහත්තයා..."
යුගාන් හෙමින් ඇගේ වෙඩින් ඩ්රෙස් එකේ පිටිපස්සේ තිබුණු සිප් එක පල්ලෙහාට කළා. අකේෂා ලැජ්ජාවෙන් ඇස් පියාගනිද්දී, යුගාන් ඇගේ ලැජ්ජාවෙන් රතු වුණු කම්මුල් උඩට එයාගේ උණුසුම් තොල් තැබුවා.
යුගාන් අකේෂාව වඩාගෙන ගිහින් ඇඳ උඩින් තැබුවා. එයා ඇය ළඟින් හාන්සි වෙලා, ඇගේ ඇස් දිහා ආදරයෙන් බැලුවා.
"මං ඔයාට ගොඩක් රිද්දුවා අකේෂා... ඒත් මගේ හිතේ තිබුණේ ඔයා වෙනුවෙන්ම විතරක් පිරුණු ආදරයක්. ඔයාව මගේ ජීවිතේට ලැබුණු එක මට ලැබුණු ලොකුම වාසනාව..." යුගාන් හෙමින් කිව්වා.
"මං දන්නවා යුගාන්... මං ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි," අකේෂා පළමු වතාවට යුගාන්ගේ නම කියමින්, තමන්ගේ අත් දෙකෙන්ම යුගාන්ගේ බෙල්ල වටේ යවලා එයාට ලං වුණා.
යුගාන් හෙමින් ඇගේ තොල් උඩට එයාගේ තොල් තියලා හරිම ආදරණීය, දිගු හාදුවක් දුන්නා.
අකේෂාගේ ඇඟ පුරාම අලුත්ම ආදර හැඟීමක් ගලාගෙන ගියා. යුගාන් හෙමින් ඇගේ කොණ්ඩේ අස්සෙන් ඇඟිලි යවමින්, ඇගේ ගෙලටත්, කම්මුල්වලටත් පුංචි හාදු දෙමින් ඇයව තවත් එයාට ලං කරගත්තා.
අකේෂාගේ ලැජ්ජාවයි බයයි ඔක්කොම නැති වෙලා ගියා. ඇයත් යුගාන්ගේ පපුවට තවත් තදින් හේත්තු වුණා.
යුගාන් ඇගේ අතක් අරගෙන එයාගේ පපුව උඩින් තියාගත්තා. එතන යුගාන්ගේ හදවත අකේෂා වෙනුවෙන් තදින් ගැහෙන හැටි ඇයට දැනුණා.
"ඔයා සදහටම මගේ විතරයි අකේෂා..." යුගාන් ඇගේ කනට කරලා හෙමින් කිව්වා.
"මං සදහටම ඔයාගේ විතරයි..." අකේෂා හිනාවෙමින් කිව්වා.
නුවරඑළියේ සීතල රෑක, දෙන්නගේ හදවත් එකතු වුණා. ගමේ අහිංසක අකේෂා සදහටම එයාගේ නපුරු පෙම්වතා වුණු යුගාන්ගේම අයිතිය බවට පත්වුණා.
සම්පූර්ණයෙන්ම දෙන්නා එකතු වුණු ඒ සුන්දර රාත්රියෙන් පස්සේ, උදේ ඉර එළිය වැටෙද්දී අකේෂා හිටියේ යුගාන්ගේ පපුව උඩ සුවසේ නිදාගෙන. ඔවුන්ගේ අලුත් ජීවිතය හරිම සතුටින් පටන් ගත්තා.
- අවසානයි -
