කොළඹ නගරයේ කාර්යබහුලත්වය දවස පුරාම තිබුණත්, මේ හැන්දෑව ඊට වඩා ගොඩක් වෙනස්. අහස කට්ට කළුවර කරගෙන හිටියේ මහා වැස්සකට පෙරනිමිති පෙන්නමින්. නගරයේ කෙළවරක තිබුණු ඒ පුංචි කෝපි කඩේ ඇතුළේ තිබුණේ පුදුමාකාර නිශ්ශබ්දතාවයක්. කඩේ ඇතුළේ ලා කහ පාට විදුලි බුබුළු දාලා තිබුණේ හිතට පුදුම සාමයක් ගෙනෙන විදිහට.
ජනේලයෙන් එළියට වැටෙන පාර දිහා බලාගෙන හිටපු අමායාගේ මූණේ තිබුණේ ලොකු කල්පනාවක්. කෝපි කෝප්පයෙන් නගින දුමාරය ඇගේ මුහුණ හරහා යද්දී, ඇය ඒ කෝප්පය දෑතින්ම බදාගෙන හිටියේ කෝපි එකේ රස්නය ගන්නවට වඩා තමන්ගේ ඇතුළාන්තයේ තියෙන සීතල මකාගන්න වගේ. ජනේල වීදුරුව දිගේ වැහි බිඳු එකින් එක බේරිලා වැටෙන්න පටන් ගත්තා. ඒත් එක්කම අමායාගේ දෑස්වලත් දිලිසෙන කඳුළු බිඳුවක් සිරවෙලා තියෙනවා නිසල් දැක්කා.
නිසල් ඇගේ මුහුණ දිහා බලාගෙන හිටියේ හරිම ආදරෙන් වගේම ඊටත් වඩා ලොකු වේදනාවකින්. ඔවුන් දෙන්නා මේසයේ දෙපැත්තේ හිටියත්, නිසල්ට දැනුණේ අමායා තමන්ගෙන් සැතපුම් ගාණක් ඈතින් ඉන්නවා වගේ. ඔහු හෙමින් තමන්ගේ දකුණත දිගු කරලා, මේසය උඩ තිබුණු අමායාගේ වෙව්ලන ඇඟිලි තුඩු තමන්ගේ අත්ල මැද්දට ගුලි කරගත්තා.
"අමායා..." නිසල් කතා කළේ හරිම මෘදු, ඒත් බරපතළ කටහඬකින්. "ඔයා අදත් වෙනදා වගේම ඈතක අතරමං වෙලා. මට තේරෙනවා ඔයා මගෙන් මොනවා හරි ලොකු දෙයක් හංගනවා කියලා. ඇයි ඔයා හැමදාම මේ වගේ බරක් ඔළුවේ තියාගෙන ඉන්නේ? අපි දෙන්නා අතරේ රහස් තියෙන්න ඕනේ නෑ නේද?"
අමායා ගැස්සිලා වගේ නිසල් දිහා බැලුවා. ඇගේ ඇස්වල තිබුණේ නිසල් කවදාවත් දැකපු නැති විදිහේ හිස්බවක් වගේම ලොකු බියක්. ඇය හෙමින් තමන්ගේ අත නිසල්ගේ ග්රහණයෙන් මුදවා ගන්න හැදුවා.
"අතීතය ගැන අහන්න එපා නිසල්..." අමායා බිම බලාගත්තා. ඇගේ කටහඬ වෙව්ලුවා. "මට ඔයාට කියන්න තරම් සුන්දර අතීතයක් නෑ. මට බයයි... ඔයා මගේ අතීතයේ ඇත්ත දැනගත්තොත් මාව පිළිකුල් කරයි කියලා. ඒ නිසා මට මේ ඉන්න විදිහට ඉන්න දෙන්න. අපිට මේ ගෙවන මොහොත විතරක් සතුටින් ඉන්න බැරිද?"
නිසල් ඇගේ අත ආයෙමත් තදින් අල්ලාගත්තා. "මට ඔයාගේ ඊයේ දවස වැඩක් නෑ අමායා. මිනිස්සුන්ට අතීතයක් තියෙනවා. සමහර අතීතයන් ලස්සන නෑ තමයි. ඒත් මට ඕනේ මේ මොහොතේ මගේ ඉස්සරහා ඉන්න මේ ගැහැනු ළමයාව විතරයි. මම ආදරේ කළේ ඔයාගේ ඊයේ දවසට නෙවෙයි. මට ඔයාව විශ්වාසයි. ඔයා මට කවුරු වුණත්, මගේ හිතේ තියෙන ආදරේ කවදාවත් වෙනස් වෙන්නේ නෑ."
අමායාගේ තොල් අතරට යාන්තම් හිනාවක් ආවා. ඒත් ඒ හිනාව පිටිපස්සේ දරාගන්න බැරි තරම් කඳුළු ගොඩක් හැංගිලා තියෙනවා කියලා නිසල්ට තේරුණා. ඔවුන් හමුවෙලා දැන් මාස හයක්. මේ මාස හය පුරාවටම අමායා තමන්ගේ පවුලේ අය ගැනවත්, ගම ගැනවත් එක වචනයක්වත් කියලා තිබුණේ නෑ. ඇය ෆොටෝ එකක් ගන්න හැම වෙලාවෙම ඒක මඟහැරියා. පාරේ යද්දී පොලිස් ජීප් එකක් දැක්කත් ඇය බය වුණා. නිසල් මේ දේවල් දැක්කත්, ඇයට ඒ අඳුරු මතකයන්ගෙන් මිදෙන්න කාලය දුන්නා මිසක් බල කළේ නැහැ.
"නිසල්... දවසක ලෝකයම මට විරුද්ධ වුණොත්, මම වැරදිකාරියක් වුණොත්... එදාටත් ඔයා මාව දාලා යන්නේ නැද්ද?" අමායා ඇහුවේ නිසල්ගේ ඇස්වලින් පිළිතුරක් හොයන ගමන්.
"පිස්සී..." නිසල් හිනාවුණා. "මට මගේ හුස්ම නවත්තන්න පුළුවන් වුණත්, මගේ හදවතින් ඔයාව අයින් කරන්න බෑ. මම හැමදාම ඔයා ළඟ ඉන්නවා."
මේ වචනවලින් අමායාගේ හිත තාවකාලිකව සැනසුණත්, මේ ආදර කතාවට කවදාවත් එකතු වෙන්න ලැබෙන්නේ නෑ කියන කටුක සත්යය ඔවුන් දෙදෙනාම යටි හිතින් දැනගෙන හිටියා.
කෝපි කඩෙන් එළියට බසිද්දී වැස්ස ටිකක් වැඩි වෙලා තිබුණා. නිසල් තමන්ගේ කුඩය දිග ඇරලා අමායාව තමන්ගේ උරහිසට ළං කරගත්තා. නගරයේ ලයිට් එළි වැහි බිඳු එක්ක එකතු වෙලා පාර පුරාම ලස්සන රටා මවලා තිබුණා.
"මතකද අමායා... අපි මුලින්ම හමුවුණු දවස?" නිසල් පාර දිහා බලාගෙනම ඇහුවා.
"කොහොම අමතක කරන්නද නිසල්... එදත් මේ වගේම මහා වැස්සක්. මම බස් හෝල්ට් එකේ තෙමි තෙමි, යන්න දිහාවක් නැතුව අඬ අඬ ඉද්දි තමයි ඔයා ආවේ."
"ඔව්... එදා ඔයා බයෙන් ගැහි ගැහි හිටපු විදිහ දැක්කම, මට හිතුණේ මේ අහිංසක කෙල්ලව ලෝකෙන් හැමෝගෙන්ම බේරලා මගේ ළඟ තියාගන්න ඕනේ කියලා. එදා ඉඳන් අද වෙනකල් මම ඔයාට පුළුවන් උපරිමයෙන් ආදරේ කළා නේද අමායා?"
"මගේ ජීවිතේ මම ලබපු ලස්සනම කාලය මේ මාස හය නිසල්. හැබැයි... සමහර වෙලාවට මට හිතෙනවා මම මේ ලබන්නේ මට අයිති නැති සතුටක් කියලා. මට බයයි, මේ හැමදේම හීනයක් වගේ එක පාරටම බොඳවෙලා යයි කියලා." අමායා එහෙම කිව්වේ ලොකු සුසුමක් හෙළන ගමන්.
එදා රෑ ඔවුන් සමුගත්තේ හෙට දවස ගැන ලොකු බලාපොරොත්තුවකින්. හැබැයි දෛවය කියන්නේ අපි හිතන විදිහටම වැඩ කරන දෙයක් නෙවෙයි. ඊළඟ දවසේ නිසල්ගේ ජීවිතේට කඩාගෙන වැටුණු ප්රශ්නය ඔවුන්ගේ මුළු ලෝකයම උඩුයටිකුරු කළා.
පහුවදා හවස නිසල් ඔෆිස් එකේ ඉඳන් ගෙදර එද්දී, වෙනදා තියෙන සතුටුදායක පරිසරය ගෙදර තිබුණේ නැහැ. සාලයේ ලයිට් පවා නිවලා. නිසල්ගේ තාත්තා සාලයේ පුටුවක වාඩිවෙලා, ඔළුව අත්දෙකෙන් බදාගෙන හිටියේ හරියට ලොකු කම්පනයකට පත්වෙලා වගේ. අම්මා සාරි පොටෙන් කඳුළු පිහදානවා නිසල් දැක්කා.
"අම්මේ... තාත්තේ... මොකද මේ? ඇයි මේ ලයිට්වත් දාන්නේ නැතුව? මොකක් හරි ප්රශ්නයක්ද?" නිසල් ඇහුවේ ලොකු බයකින්.
අම්මා හෙමින් නැගිටලා ඇවිත් නිසල්ගේ අතක් අල්ලගත්තා. ඇගේ දෑත් ගල්ගැහිලා වගේ සීතල වෙලා.
"පුතේ... අපේ ලෝකයම කඩාගෙන වැටුණා." අම්මාගේ හඬ වෙව්ලුවා. "තාත්තගේ ව්යාපාර ඔක්කොම බංකොලොත් වෙලා පුතේ. ගත්ත ණය පියවන්න කිසිම විදිහක් නෑ. අද බැංකුවෙන් ලියුම් එවලා තියෙනවා, ලබන මාසේ වෙද්දී මේ ගේත් වෙන්දේසි කරනවා කියලා. අපි මහ පාරට වැටෙනවා පුතේ. තාත්තට මේ ලැජ්ජාව දරාගන්න බැරුව ඉන්නේ."
නිසල්ට හිතාගන්න බැරි වුණා. මේ වගේ ලොකු අර්බුදයක් තාත්තා මෙච්චර කල් හැංගුවේ ඇයි කියලා ඔහුට තේරුණේ නැහැ.
"අම්මේ බය වෙන්න එපා. අපි මොකක් හරි කරමු. මගේ රස්සාව තියෙනවනේ. අපි ලෝන් එකක් අරන් මේක ෂේප් කරගමු. තාත්තට කියන්න බය වෙන්න එපා කියලා." නිසල් උත්සාහ කළේ දෙමාපියන්ව සනසන්න.
"බෑ පුතේ... ඒ සල්ලිවලින් මේ කෝටි ගාණක ණය ගෙවන්න බෑ." අම්මාගේ ඇස්වල එකපාරටම අමුතු බලාපොරොත්තුවක් ඇති වුණා. "හැබැයි... අපිට එකම එක ක්රමයක් තියෙනවා."
නිසල් අම්මා දිහා බැලුවේ ප්රශ්නාර්ථයකින්.
"තාත්තගේ පරණ යාළුවෙක් ඉන්නවා සුමතිපාල කියලා. එයාගේ දුව සෙනුරි. අද ඒගොල්ලෝ අපේ ගෙදර ආවා. සෙනුරි කාලෙක ඉඳන් ඔයාට ගොඩක් කැමතියිලු. සුමතිපාල මහත්මයා කිව්වා... මේ විවාහය සිද්ධ වෙනවා නම්, අපේ ඔක්කොම ණය බේරලා තාත්තගේ බිස්නස් එකත් ආයෙත් ගොඩදාගන්න උදව් කරන්නම් කියලා. අපේ පවුල, තාත්තගේ ජීවිතය බේරගන්න තියෙන එකම විදිහ මේක විතරයි පුතේ. උඹේ කැමැත්ත විතරයි අපිට ඕනේ."
නිසල්ගේ කන් අගුළු වැටුණා වගේ දැනුණා. මුළු ලෝකයම තමන්ගේ ඔළුවට කඩාගෙන වැටුණා වගේ ඔහුට දැනුණේ. ඔහුගේ හිතේ, පපුවේ, හුස්ම ගැනීමේ පවා හිටියේ අමායා විතරයි. වෙන ගැහැනියක්ව තමන්ගේ බිරිඳ විදිහට හිතන්න ඔහුට කවදාවත් පුළුවන්කමක් තිබුණේ නැහැ.
"අම්මේ... මට ඒක කරන්න බෑ. මම වෙන කෙනෙකුට ආදරේ කරනවා. මට සෙනුරිව බඳින්න බෑ. මම එහෙම කළොත් මගේ ජීවිතේම විනාශ වෙයි අම්මේ." නිසල්ගේ හඬ බිඳීගෙන ගියා.
ඒත් එක්කම තාත්තා එක පාරටම පුටුවෙන් නැගිටලා නිසල් ළඟට ආවා. ඒ දෑස් කඳුළින් පිරිලා තිබුණා.
"මම කවදාවත් උඹෙන් දෙයක් ඉල්ලලා නෑ පුතේ." තාත්තා කිව්වේ හරිම අසරණ විදිහට. "මගේ මුළු ජීවිත කාලෙම මම දහදුක් වින්දේ උඹලාව ලොකු මහත් කරන්න. අද මම පාරට වැටෙන්න ඉන්නේ. මගේ ආත්මගරුත්වය බේරලා දීපන් පුතේ. උඹ අකමැති වුණොත්... මට සිද්ධ වෙන්නේ වස බොන්න. මට මේ සමාජයේ ලැජ්ජාව දරාගන්න බෑ."
තාත්තා නිසල් ඉස්සරහා අත්දෙක එකතු කරලා වඳින්න පහත් වුණා. නිසල්ට පිස්සු හැදෙන්න වගේ ආවා. ඔහු ඉක්මනට තාත්තගේ අත්දෙකෙන් අල්ලගත්තා. එක පැත්තකින් තමන්ගේ පණ වගේ ආදරේ. අනෙක් පැත්තෙන් තමන්ව ලේ කිරි කරලා හදපු, දැන් අසරණ වෙලා ඉන්න දෙමාපියන්ගේ ජීවිත. තමන්ගේ සතුට වෙනුවෙන් දෙමාපියන්ව මහ පාරට වැටෙන්න අරින්න තරම් නිසල් ආත්මාර්ථකාමී වුණේ නැහැ.
එදා රෑ නිසල් අමායාව හමුවෙන්න ගියේ හිතේ ගිනි කන්දක් තියාගෙන. නගරයේ පාලු පාරක, සිහින් සීතල හුළඟක් හමද්දී ඔවුන් දෙන්නා මුණගැසුණා. නිසල්ගේ අඳුරු වුණු, ඇඬූ කඳුළින් පිරුණු මුහුණ දැක්ක ගමන් අමායාට තේරුණා මොකක් හෝ ලොකු විනාශයක් වෙලා කියලා. ඇය දිවගෙන ඇවිත් නිසල්ගේ දෑත් දෙකෙන්ම අල්ලගත්තා.
"නිසල්... මොකද වුණේ? ඇයි මේ අඬලා? මට බය නොකර කියන්නකෝ..." අමායා ඇහුවේ කලබලයෙන්.
නිසල්ට තවදුරටත් හැඟීම් පාලනය කරගන්න බැරි වුණා. ඔහු අමායාව තදින් බදාගෙන, ඇගේ උරහිස මත හිස තියාගෙන කුඩා දරුවෙක් වගේ අඬන්න ගත්තා.
"අමායා... මගේ ගෙදරින් මට කසාදයක් ලෑස්ති කරලා. අපේ පවුල සම්පූර්ණයෙන්ම බංකොලොත් වෙලා, තාත්තා පාරට වැටෙන්න ඉන්නේ. මම අර කෙල්ලව බැන්දොත් විතරයි මගේ අම්මයි තාත්තයි බේරෙන්නේ. මට හිතාගන්න බෑ අමායා. මම කොහොමද ඔයාව නැති කරගන්නේ? අපි කොහේ හරි පැනලා යමු අමායා. මම රස්සාවක් කරලා ඔයාව බලාගන්නම්. මට ඔයා නැතුව ජීවත් වෙන්න බෑ."
නිසල් හිතුවේ මේ දේවල් ඇහුවම අමායා අඬයි, කෑගහයි, තමන්ව දාලා යන්න එපා කියලා පෙරැත්ත කරයි කියලා. හැබැයි පුදුමයකට වගේ අමායා හිටියේ හරිම නිශ්ශබ්දව. ඇය නිසල්ගේ පිට හෙමින් අතගාමින් කඳුළු සැලුවා විතරයි. ඇයට මේ ජීවිතයේ කටුකත්වය කලින්ම පුරුදුයි වගේ ඇය ඒක දරාගත්තා.
"මම දන්නවා නිසල්..." අමායා කිව්වේ හරිම සන්සුන්, ඒත් වේදනාත්මක හඬකින්. "අපි වැරදි කාලෙක, වැරදි විදිහට හමුවුණු දෙන්නෙක් කියලා මම මුල ඉඳන්ම දැනගෙන හිටියා. අපිට කවදාවත් එකතු වෙන්න බෑ කියලා මගේ හිත හැමදාම මට කිව්වා."
"ඇයි අමායා ඔයා එහෙම කියන්නේ? ඔයාට මාව තේරෙන්නේ නැද්ද?" නිසල් ඇහුවා.
"නෑ නිසල්. ඔයාට ඔයාගේ දෙමාපියන්ව මහ පාරට දාලා මාත් එක්ක එන්න බෑ. ඒක මහා පවක්. අනික..." ඇය ටිකක් නැවතිලා නිසල්ගේ දෑස් දිහා කෙළින්ම බැලුවා. "අනික මම ඔයාට කියන්න බැරි වුණු ලොකු ඇත්තක් තියෙනවා නිසල්. මගේ අතීතය... අද මම ඒක ඔයාට කියන්නම්."
අමායා ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තා.
"මම මෙහෙට ආවේ මගේ ගමෙන් පැනලා නිසල්. මගේ මල්ලිගේ මොළයේ ගෙඩියක් තිබුණා. එයාගේ ඔපරේෂන් එකට ලොකු මුදලක් ඕන වුණා. මගේ අම්මලාට වෙන කරන්න දෙයක් තිබුණේ නෑ. ඒගොල්ලෝ මාව වයසක, සල්ලි තියෙන මිනිහෙකුට බලෙන් කසාද බන්ඳලා දීලා ඒ සල්ලි ගන්න හැදුවා. මට ඒ මනුස්සයාව පිළිකුල්. මම ඒකට අකමැති වෙලා, මගේ නිදහස හොයාගෙන ගෙදරින් හොරෙන් පැනලා ආවා. මම ආත්මාර්ථකාමී වුණා නිසල්. මම මෙහේ හැංගිලා ඉද්දි... මගේ මල්ලි, බෙහෙත් කරගන්න සල්ලි නැතුව වේදනා විඳලා විඳලා මැරිලා ගියා..." අමායා පාර අයිනේ බිම ඉඳගෙන කෑගහලා අඬන්න ගත්තා.
නිසල් දණගහලා ඇයව තුරුළු කරගත්තා. ඔහුගේ හදවත කීරි ගැහිලා ගියා.
"මගේ අම්මලා තාත්තලා මට ශාප කරලා තියෙන්නේ නිසල්. මම මල්ලිව මරපු පව්කාරියක්. මම මේ නගරයේ හැංගිලා ජීවත් වෙන්නේ පොලිසියෙන් බේරෙන්නයි, මගේ හෘද සාක්ෂියෙන් බේරෙන්නයි. මට මේ සමාජයේ අයිතිවාසිකම් කියන්න කිසිම කෙනෙක් නෑ. ඔයා වගේ පිරිසිදු, සමාජයේ හොඳ තැනක ඉන්න පවුලකට මාව ගැලපෙන්නේ නෑ නිසල්. මාව කවදා හරි හොයාගත්ත දවසට ඔයාටත් ලැජ්ජා වෙන්න වෙයි."
අමායා කියපු දේවල්වලින් නිසල්ට තේරුණා ඇය කොයිතරම් දුකක්, වරදකාරී හැඟීමක් හිතේ තියාගෙනද මේ මාස හයම හිටියේ කියලා. ඒත් ඔහුගේ ආදරේ අඩුවුණේ නැහැ.
"මට කමක් නෑ අමායා. ඔයා මොන ප්රශ්නෙක හිටියත් මම ඔයාව බලාගන්නවා. අපි අලුත් ජීවිතයක් පටන් ගමු."
"නෑ නිසල්..." අමායා තීරණාත්මකව ඔහුගෙන් ඈත් වුණා.
"ඔයා මාව අයිති කරගන්න හැදුවොත් ඔයාගේ පවුලම විනාශ වෙයි. ඔයාගේ තාත්තත් මගේ මල්ලි වගේ සල්ලි නැතුව නැති වෙලා යයි. මට ඒ පාපය ආයෙත් කරගන්න බෑ. මම ඔයාට ආදරේ කරන්නේ ඔයාගේ සතුට දකින්න මිසක් ඔයාව අමාරුවේ දාන්න නෙවෙයි. මට මේ ලැබුණු මාස හයේ මතකය ඇති නිසල් මගේ මුළු ජීවිත කාලෙටම. ඔයා ගිහින් ඔයාගේ දෙමාපියන්ව බේරගන්න."
එදා රෑ ඔවුන් වෙන් වුණේ ආයෙමත් හමුවීමේ බලාපොරොත්තුවකින් නෙවෙයි. නිසල් ගෙදර ගියේ පණ නැති මිනිහෙක් වගේ. ඊළඟ දවස් කිහිපය පුරාම නිසල් අමායාට නොනවත්වාම කෝල් කළා. හැබැයි ඇගේ ෆෝන් එක වැඩ කළේ නෑ. හිතට දැනුණු දරුණු බය නිසාම නිසල් ඇය නැවතිලා හිටපු පුංචි බෝඩිමට දිව්වා.
හැබැයි එතැන කාමරයේ දොරට ඉබි යතුරු දාලා තිබුණේ.
"ඒ ළමයා පෙරේදා රෑම බෑග් එකත් අරන් යන්න ගියා මල්ලි." බෝඩිමේ අයිතිකාර කාන්තාව නිසල්ට කිව්වා. "යද්දී මට මේ ලියුම දීලා කිව්වා නිසල් කියලා කෙනෙක් ආවොත් දෙන්න කියලා. ඒ ළමයා ගොඩක් ඇඬුවා යද්දී."
නිසල් ගැහෙන දෑතින් ඒ කුඩා කොළ කැබැල්ල දිග හැරියා.
"මගේ ආදරණීය නිසල්...
මම යනවා. මාව හොයන්න හදන්න එපා. මම මේ නගරයෙනුත් ඈතට යනවා. ඔයා මට පණ වගේ ආදරය කළා කියලා මම දන්නවා. මමත් ඔයාට මගේ හුස්මටත් වඩා ආදරෙයි. හැබැයි හැම ආදර කතාවකටම ලස්සන අවසානයක් ලියවිලා නෑ. සමහර ආදර කතා තියෙන්නේ ලෝකයා ඉස්සරහා අයිති කරගන්න නෙවෙයි, හිතේ තියාගෙන රහසින් විඳවන්න.
ඔයා ඔයාගේ අම්මලාව බේරගන්න. ඒගොල්ලෝ කියන කෙනාව කසාද බැඳලා සතුටින් ඉන්න. ඔයා සතුටින් ඉන්නවා දැක්කොත් විතරයි මගේ හිතට නිවනක් ලැබෙන්නේ. මගේ හුස්ම පවතින තාක්කල් මගේ හදවතේ අයිතිකාරයා ඔයා විතරමයි. ආයෙමත් ආත්මෙක අපි හමුවෙමු...
මීට, ඔයාගේම අමායා."
ලියුම කියවද්දී නිසල්ට තමන්වම පාලනය කරගන්න බැරි වුණා. ඔහු පාර මැද දණගහලා අඬන්න ගත්තා.
ඊළඟ සති කිහිපය පුරාම ඔහු පිස්සෙක් වගේ නගරයේ හැමතැනම අමායාව හෙව්වා. බස් ස්ටෑන්ඩ්, කෝපි කඩ, රෝහල්... හැමතැනම ඇගේ ෆොටෝ එක පෙන්වමින් ඇහුවා. හැබැයි කවුරුත් ඇය ගැන දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඇය හරියට හමාගෙන ගිය හුළඟක් වගේ කිසිම සලකුණක් නොතියාම අතුරුදන් වෙලා තිබුණා.
කාලය කියන්නේ පුදුම දෙයක්. මිනිස්සු කියනවා කාලය හැම තුවාලයක්ම සුව කරනවා කියලා. හැබැයි ඇත්ත නම්, කාලය තුවාල සුව කළත් ඒවයේ කැළැල් ජීවිත කාලෙටම ඉතුරු කරනවා.
අමායා නැති වෙලා මාස කිහිපයකට පස්සේ, දෙමාපියන්ගේ බලකිරීම මත නිසල්ට සෙනුරිව කසාද බඳින්න සිද්ධ වුණා. විවාහ උත්සවය දවසේ හෝටලය පුරාම සතුට, හිනාව පිරිලා තිබුණත් නිසල් හිටියේ හිස් මිනිහෙක් වගේ. මනමාලයෙක් විදිහට හැඩවෙලා හිටියත් ඔහුගේ හිත තිබුණේ අර පරණ කෝපි කඩේ ජනේලය ළඟ.
සෙනුරි කියන්නේ හරිම කරුණාවන්ත, බුද්ධිමත්, වගේම අවබෝධයක් තියෙන ගැහැනියක්. ඇගේ පවුලේ මැදිහත්වීමෙන් නිසල්ගේ තාත්තගේ ව්යාපාර ආයෙමත් ගොඩනැගුණා. පවුලට ආයෙමත් සැනසීම ආවා.
සෙනුරි නිසල්ට ගොඩක් ආදරේ කළා. ඇය ඔහුට හොඳ බිරිඳක් වුණා. නිසල් ඇයට හැම සැපපහසුකමක්ම දුන්නා, ඇයට ගරු කළා. හැබැයි ඒ හැමදේම පිටිපස්සේ තිබුණේ යුතුකම සහ වගකීම විතරයි. නිසල්ගේ හදවත ඇතුළේ තිබුණු සැබෑ ආදරය, එදා අමායා යද්දීම අරන් ගිහින් තිබුණා.
සෙනුරි මේ බව යටි හිතින් දැනගෙන හිටියා. නිසල්ගේ හිතේ ලොකු හිස්බවක් තියෙනවා කියලා ඇයට තේරුණත්, ඇය කවදාවත් ඒ ගැන අහලා නිසල්ට වද දුන්නේ නෑ. ඇය නිහඬවම, ඉවසීමෙන් ඔහුට ආදරේ කළා
අවුරුදු පහක් ගෙවිලා ගියා.
නිසල් දැන් අවුරුදු තුනක ලස්සන දුවෙක්ගේ තාත්තා කෙනෙක්. ඒ දුවගේ නම "අමාෂා". දුවට ඒ නම තියද්දි පවා නිසල්ගේ හිතේ රැව් දුන්නේ අමායාගේ නම.
දුව නිසල්ගේ ඇඟේ එල්ලීගෙන හුරතල් වෙද්දී, නිසල්ට ජීවිතේ ලොකු සැනසීමක් දැනුණා. ඔහු දැන් සමාජයේ ඉහළ තැනක ඉන්න, දියුණු වුණු ව්යාපාරිකයෙක්. සල්ලි, යාන වාහන, පවුල... බැලූ බැල්මට ඔහුට හැමදේම තිබුණා.
හැබැයි හිතේ එක කොනක, කාටවත් නොපෙනෙන තැනක අර පරණ වේදනාව එහෙමම තිබුණා.
අවුරුදු ගාණකට පස්සේ නගරයේ පාරවල් ගොඩක් වෙනස් වෙලා. පරණ ගොඩනැගිලි කඩලා අලුත් ඒවා හැදිලා. හැබැයි අර පරණ කෝපි කඩේ තවමත් ඒ විදිහටම තිබුණා.
එදත් හරියටම අමායාව මුලින්ම මුණගැසුණු දවස වගේම මහා වැස්සක් වැටුණු හැන්දෑවක්. නිසල් තමන්ගේ කාර් එක පාර අයිනේ නතර කළා. වැස්ස නොතකාම ඔහු කාර් එකෙන් බැහැලා හෙමින් අර කෝපි කඩේ ඇතුළට ගියා.
කඩේ ඇතුළේ වෙනදා වගේම නිශ්ශබ්දයි. ලස්සන, පරණ සින්දුවක් හෙමින් වාදනය වෙනවා. නිසල් කෙළින්ම ගියේ එදා අමායා වාඩි වුණු, ජනේලය ළඟ තියෙන පුටුවට. ඔහු එතනින් වාඩි වෙලා කෝපි එකක් ඇණවුම් කළා.
ජනේල වීදුරුව දිගේ වැහි බිඳු බේරිලා වැටෙද්දී නිසල් ඒ දිහා බලාගෙන හිටියා. ඔහුට එකපාරටම පෙනුණේ අමායාගේ මූණ. ඇගේ ඒ අහිංසක, බය වුණු ඇස් දෙක... ඇගේ කටහඬ ඔහුගේ කන් අස්සේ ආයෙමත් ඇහෙන්න ගත්තා.
"මට ඔයාගේ ඊයේ දවස වැඩක් නැහැ අමායා... මට ඕනේ මේ මොහොතේ මගේ ඉස්සරහා ඉන්න ඔයාව විතරයි..." නිසල් තනියම හිතින් ඒ අතීත දෙබස මුමුණගත්තා.
ඔහු දැන් ජීවිතය ගැන ගොඩක් දේවල් තේරුම් අරන් ඉන්න, පරිණත මිනිසෙක්. ඔහු දන්නවා, හැම ආදර කතාවක්ම විවාහයකින් කෙළවර වෙන්නේ නැහැ කියලා.
සමහර ආදර කතා තියෙන්නේ ලෝකයාට අයිතිවාසිකම් කියන්න නෙවෙයි, හිතේ ගැඹුරුම තැනක හංගගෙන රහසින් විඳවන්න.
"අයිති කරගැනීමම නෙවෙයි අමායා ආදරය කියන්නේ..." නිසල් කෝපි කෝප්පය අතේ තියාගෙන හිතින් කිව්වා.
"කවදාවත් ලෝකයා ඉස්සරහා අයිති කරගන්න බැරි වුණත්, ජීවිතේ එක පාරක් හරි කාට හරි පණ වගේ, කිසිම ලාභ ප්රයෝජනයක් නැතුව ආදරය කරන්න ලැබීමත්, ඒ ආදරය හිතේ තියාගෙන මුළු ජීවිත කාලයම ජීවත් වීමත්... එක අතකට පුදුම වාසනාවක්."
"ඔයා මට අයිති නැති වුණත් අමායා... මගේ හදවතේ සදාකාලික අයිතිකාරිය ඔයා විතරයි."
කෝපි එක බීලා ඉවර වුණු නිසල්, හෙමින් නැගිටලා කඩෙන් එළියට ආවා. ඔහු අහස දිහා බලලා ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තා. අමායා මේ ලෝකේ කොහේ හරි තැනක, අර අඳුරු අතීතයෙන් මිදිලා සතුටින්, සැනසීමෙන් ඉන්න ඇති කියලා ඔහු හදවතින්ම ප්රාර්ථනා කළා.
ඔවුන්ගේ ආදරය මේ භෞතික ලෝකයේදී අයිති කරගන්න බැරි වුණත්, ඒක හැමදාමත් නිසල්ගේ පපුව අස්සේ පණ වගේ ජීවත් වේවි.
කාර් එකට නැගුණු නිසල්, තමන්ගේ බිරිඳ සහ දුව ඉන්න ගෙදර බලා යන්න ආයෙමත් කාර් එක පණගැන්වුවා.
පාරේ ලයිට් එළි මැද්දෙන් කාර් එක ඉස්සරහට යද්දී, වැස්ස තවමත් නොනවත්වාම වැටෙමින් තිබුණා... හරියට කවදාවත් නොමැකෙන ඒ ආදරේ මතකයන් වගේමයි.
- නිමි -
