වැස්ස නතර වුණත් මගේ හිතේ ඔයා තවමත් ඉන්නවා | සංවේදී සිංහල ආදර කතාව

 

වැස්ස නතර වුණත්… මගේ හිතේ ඔයා තවමත් ඉන්නවා ❤️

ආදරය, විරහව සහ නැවත හමුවීම ගැන සංවේදී සිංහල ආදර කතාවක්

එදා හවසත් වෙනදා වගේම වැස්ස වැටුණා.

කොළඹ අහස පුරා කළු වලාකුළු පිරී තිබුණා. පාර දෙපස තිබුණු තේ කඩවලින් නැඟුණු උණු තේ සුවඳත්, වැස්සට තෙමුණු මල්වල සුවඳත් එකතු වෙලා අමුතුම හැඟීමක් හිතට ගෙනාවා.

මම බස් නැවතුම්පොළේ වහල යටට වෙලා හිටියේ බස් එක එනකම්.

ඒත් මගේ ඇස් තිබුණේ පාරේ එහා පැත්තේ තිබුණු පුංචි පොත් සාප්පුව ළඟ.

මොකද, අවුරුදු පහකට කලින් මගේ ජීවිතේ ලස්සනම මතකයක් පටන් ගත්තේ එතැනින්.

ඒ මතකයේ නම… අමායා.

01. පොත් සාප්පුවේදී හමුවුණු ඇය

මම කවීන්. වයස අවුරුදු විසිහතයි. සාමාන්‍ය පවුලකින් ආපු, ලොකු හීන ගොඩක් හිතේ තියාගෙන ජීවිතේ ගොඩනඟන්න උත්සාහ කරන තරුණයෙක්.

මගේ ජීවිතේ ලොකුම ආසාව වුණේ ලේඛකයෙක් වෙන එක. හැබැයි ගෙදර අයගේ අදහස අනුව ලේඛකයෙක් වෙලා ජීවත් වෙන්න බැහැ. ඒ නිසා මම දවල්ට පෞද්ගලික ආයතනයක රැකියාවක් කළා. රාත්‍රියට කෙටි කතා ලිව්වා.

එදා මම පොත් සාප්පුවට ගියේ නවකතාවක් ගන්න.

මම පොතක් තෝරමින් ඉන්නකොට, මගේ ළඟින්ම හුරුබුහුටි කටහඬක් ඇහුණා.

“අයියේ, මේ පොත හොඳද?”

මම හැරිලා බැලුවා.

සුදු පාට සරල ඇඳුමක් ඇඳගෙන, දිග කොණ්ඩය උරහිස දිගේ වැටුණු ගැහැනු ළමයෙක් මගේ ළඟ හිටියා. ඇගේ අතේ තිබුණේ මම තෝරමින් හිටපු පොතමයි.

“ඔයා ආදර කතා කියවන්න කැමතිද?” මම ඇහුවා.

“කියවන්න විතරක් නෙවෙයි. සමහර කතා කියවලා ඉවර වුණාම ඒ චරිත එක්ක ජීවත් වෙන්නත් හිතෙනවා.”

ඇය එහෙම කියලා හිනා වුණා.

ඒ හිනාව මට තවමත් මතකයි.

“එහෙනම් මේ පොත ඔයාට හොඳ වෙයි,” මම කිව්වා.

“ඇයි? ඔයා කියවලා තියෙනවද?”

“නැහැ. ඒත් මේකේ අවසානය දුකින් ඉවර වෙනවා නම් මට කියන්න. එහෙම පොත් මම ආයෙත් කියවන්නේ නැහැ.”

ඇය හිනාව නවත්තගන්න බැරුව හිනා වුණා.

“ආදරේ හැමදාම සතුටින් ඉවර වෙනවා නම් අපිට ඒකේ වටිනාකම තේරෙන්නේ නැහැ නේද?”

ඒ වචනවලට මම මොහොතකට නිහඬ වුණා.

එදා මම පොතක් ගන්න ගියාට, පොතකට වඩා වටිනා මතකයක් අරගෙනයි එළියට ආවේ.

ඇගේ නම අමායා.

02. පුංචි හමුවීම් ආදරයක් වුණු හැටි

අපි මුලින්ම කතා කළේ පොත් ගැන.

ඊට පස්සේ චිත්‍රපට ගැන කතා කළා. පස්සේ අපේ හීන ගැන. දවසින් දවස අපි දෙන්නා එකිනෙකාට සමීප වුණා.

අමායා විශ්වවිද්‍යාලයේ අවසන් වසරේ ඉගෙන ගනිමින් හිටියේ. ඇයට ගුරුවරියක් වෙන්න හීනයක් තිබුණා.

“මට ඕනේ පුංචි ළමයින්ට ඉගැන්වන්න. ඒ අයගේ හීන ලොකු කරන්න,” ඇය දවසක් කිව්වා.

“එහෙනම් මම ලේඛකයෙක් වුණාම ඔයාගේ පාසලට පොත් ගොඩක් පරිත්‍යාග කරනවා.”

“මුලින්ම ලේඛකයෙක් වෙන්නකෝ මහත්තයෝ,” ඇය විහිළුවට කිව්වා.

“ඔයා මගේ පොතේ පළමු පාඨකයා වෙනවද?”

“පොත හොඳ නම් විතරයි.”

“එහෙනම් ඔයාට මම ලියන පළමු ආදර කතාව දෙන්නම්.”

“ඒකේ ප්‍රධාන චරිතය කවුද?”

මම ඇය දිහා බලාගෙන හිනා වුණා.

“ඒක රහසක්.”

ඇය කිසිවක් නොකියා බිම බලාගෙන හිනා වුණා.

අපේ ආදරය පටන් ගත්තේ විශාල පොරොන්දුවකින් නෙවෙයි. මිල අධික තෑගිවලින්වත් නෙවෙයි.

වැස්ස දවසක එක කුඩයක් යටින් ඇවිදීමෙන්.

ඇය අසනීප වුණ දවසක බෙහෙත් ගෙනිහින් දීමෙන්.

මගේ කතාවක් ප්‍රතික්ෂේප වුණ දවසක, “ආයෙත් ලියන්න කවීන්. ඔයාට පුළුවන්,” කියලා මගේ හිත ශක්තිමත් කිරීමෙන්.

මට ලෝකයම මාව විශ්වාස නොකළත්, අමායා මාව විශ්වාස කළා.

ඒ නිසාම මම ඇයට ආදරය කළා.

දවසක් වැවක් අසල බංකුවක වාඩි වෙලා ඉන්නකොට මම ඇගේ අත අල්ලා ගත්තා.

“අමායා, මම ඔයාට දෙන්න ලොකු දේවල් අද මගේ ළඟ නැහැ. ලොකු ගෙයක් නැහැ. ලොකු වාහනයක් නැහැ. මගේ අනාගතයත් තවම හදාගන්න ඕනේ.”

ඇය මගේ දිහා බැලුවා.

“මට ඒවා අදම ඕනේ නැහැ.”

“ඒත් මට ඔයාට හොඳ ජීවිතයක් දෙන්න ඕනේ.”

“කවීන්, මට ඔයාගෙන් ඉල්ලන්නේ එක දෙයයි.”

“මොකක්ද?”

“කවදාහරි අපිට ප්‍රශ්න ආවත් මාව තනි කරන්න එපා. මට බොරු කියන්නත් එපා.”

මම ඇගේ අත තවත් තදින් අල්ලා ගත්තා.

“මම පොරොන්දු වෙනවා.”

එදා මම දැනගෙන හිටියේ නැහැ, මගේ ජීවිතේ ලොකුම වේදනාව වෙන්නේ ඒ පොරොන්දුව රැකගන්න මට නොහැකි වුණු දවස කියලා.

03. අපේ ආදරයට විරුද්ධ වුණු ලෝකය

අපේ ආදරය පටන් අරගෙන අවුරුද්දක් ගත වුණා.

ඒ කාලය ඇතුළත මම රැකියාවෙන් ලැබුණු මුදල් ඉතිරි කළා. අමායාගේ උපාධිය අවසන් වෙන්න ළඟයි. අපි දෙන්නාගේ අනාගතය ගැන කතා කරන්නත් පටන් අරගෙන තිබුණා.

ඒත් අමායාගේ ගෙදරින් මේ සම්බන්ධයට කැමති වුණේ නැහැ.

ඇගේ තාත්තා ව්‍යාපාරිකයෙක්. ඔහුට සමාජයේ හොඳ නමක් තිබුණා. ඔහුගේ අදහස අනුව දුව විවාහ වෙන්න ඕනේ හොඳ ආදායමක් තියෙන, ස්ථාවර ජීවිතයක් ගත කරන තරුණයෙක් එක්ක.

මම ඔහුගේ ඇස්වලින් බැලුවොත් ඒ වෙලාවේ එහෙම කෙනෙක් නෙවෙයි.

අමායාගේ තාත්තා මාව හමුවුණු දවසේ කෙළින්ම ඇහුවා.

“ඔයා මගේ දුවට දෙන්න පුළුවන් මොනවද?”

මම නිහඬ වුණා.

“ආදරය කියන්නේ ජීවිතේ එක කොටසක් විතරයි පුතා. කෑම බීම, ගෙයක් දොරක්, අනාගතයක් තියෙන්න ඕනේ.”

“මම ඒ හැමදේම හදාගන්න උත්සාහ කරනවා සර්.”

“උත්සාහ කරනවා කියන එකයි, ඒ දේවල් තියෙන එකයි දෙකක්.”

ඔහුගේ වචන මගේ හිතට තදින්ම වැදුණා.

මම එදා කිසිම වාදයක් කළේ නැහැ.

මොකද ඔහුගේ කතාවේ වැරදි පැත්තක් තිබුණත්, මගේ ජීවිතේ තවමත් හදාගන්න දේවල් තිබුණා.

ඒත් අමායා මාව අත්හැරියේ නැහැ.

“කවීන්, අපි දෙන්නා එකතු වෙලා මේ හැමදේම හදාගමු,” ඇය කිව්වා.

“ඔයාගේ ගෙදර අය ඔයාට දුක් දෙයි.”

“මගේ සතුට ගැන තීරණය කරන්න මටත් අයිතියක් තියෙනවා.”

මම ඇය දිහා බලාගෙන හිටියා.

ඒ වෙලාවේ මට හිතුණේ, මම මේ ලෝකයේ වාසනාවන්තම මිනිසා කියලා.

ඒත් ජීවිතය අපි හිතන විදිහටම ගමන් කරන්නේ නැහැ.

04. මාව වෙනස් කළ ඒ දුරකථන ඇමතුම

එක රාත්‍රියක මගේ අම්මා හදිසියේම අසනීප වුණා.

රෝහලට ඇතුළත් කළාට පස්සේ වෛද්‍යවරු කිව්වේ ඇයට දිගුකාලීන ප්‍රතිකාර අවශ්‍ය බවයි.

අපේ පවුලේ ඉතිරි කරපු මුදල් ඉතාම අඩුයි. තාත්තා නැතිවුණු දා ඉඳලා අම්මාව බලාගත්තේ මම.

මගේ ලෝකය එක මොහොතකින් වෙනස් වුණා.

රැකියාවට යනවා. රෝහලට යනවා. බෙහෙත් ගන්නවා. බිල් ගෙවනවා.

මගේ හීන සියල්ලම පසෙකට ගියා.

අමායා හැමදාම මට කතා කළා.

“කවීන්, අම්මට කොහොමද?”

“දැන් ටිකක් හොඳයි.”

“ඔයා කෑවද?”

“ඔව්.”

මම බොරු කිව්වා.

ඒ දවස්වල මම සමහර රාත්‍රිවල කෑම නොකා රෝහලේ පුටුවක නිදාගත්තා.

අමායාට ඒ බව දැනගන්න ලැබුණු දවසේ ඇය මට බැන්නා.

“ඇයි මට කිව්වේ නැත්තේ? මම ඔයාගේ කෙනෙක් නෙවෙයිද?”

“ඔයාටත් ප්‍රශ්න ඇති කරන්න මට ඕනේ නැහැ.”

“මගේ සතුට වෙනුවෙන් ඔයා දුක් විඳින එකට මම කැමති නැහැ, කවීන්. අපි දෙන්නා එකට ඉන්නවා නම් ඔයාගේ දුකත් මගේ දුකක්.”

ඇගේ වචන මගේ හිතට සැනසීමක් වුණා.

ඒත් ඒ අතරේ මගේ රැකියාවත් අවදානමට වැටුණා. නිතර නිවාඩු ගන්න නිසා ආයතනයේ කළමනාකරු මට අවවාද කළා.

එක පැත්තක අම්මා.

අනෙක් පැත්තේ මගේ අනාගතය.

මට දරාගන්න බැරි තරම් දේවල් එකතු වෙමින් තිබුණා.

එදා රාත්‍රියේ අමායාගේ ඇමතුම ආවා.

“කවීන්, හෙට මට ඔයාව හම්බවෙන්න ඕනේ. වැදගත් දෙයක් කියන්න තියෙනවා.”

“මොකක්ද අමායා?”

“හෙට කියන්නම්. කරුණාකරලා එන්න.”

ඇය ඇමතුම විසන්ධි කළා.

මම දන්නේ නැහැ, ඒ අපි දෙන්නා අතර ඇතිවුණු අවසාන සාමාන්‍ය දුරකථන ඇමතුම කියලා.

05. ඇය මාව අත්හැරියාද?

ඊළඟ දවසේ මම නියමිත වෙලාවටම අපි නිතර හමුවුණු පොත් සාප්පුව ළඟට ගියා.

අමායා එතැන හිටියේ නැහැ.

මම ඇයට ඇමතුම් ගත්තා. ඇගේ දුරකථනය ක්‍රියා විරහිත කර තිබුණා.

පැය දෙකක් ගත වුණා.

මම තවමත් බලාගෙන හිටියා.

අවසානයේ ඇගේ මිතුරියකගෙන් මට පණිවිඩයක් ලැබුණා.

“කවීන්, අමායාගේ ගෙදරින් ඇයට විවාහ යෝජනාවක් ගෙනැවිත්. ඒ අය ඉක්මනින් විවාහය කරන්න යනවා.”

මගේ හදවත මොහොතකට නතර වුණා වගේ දැනුණා.

මම ඇයට නැවත නැවතත් ඇමතුම් ගත්තා.

ඒත් පිළිතුරක් ලැබුණේ නැහැ.

දින දෙකකට පස්සේ මට ඇගෙන් කෙටි පණිවිඩයක් ලැබුණා.

“කවීන්, අපි දෙන්නාට එකතු වෙන්න බැහැ. මට සමාවෙන්න. මගේ ජීවිතයෙන් ඈත් වෙන්න. මාව ආයෙත් හොයන්න එපා.”

මම ඒ පණිවිඩය දහස් වාරයක් කියවන්න ඇති.

ඒ වචන ඇත්තක් කියලා පිළිගන්න මට බැරි වුණා.

අමායා එහෙම කියන්නේ කොහොමද?

මගේ අත අල්ලාගෙන ජීවිතේ පුරාම එකට ඉන්නවා කියපු ඇය, එක පණිවිඩයකින් මාව අත්හැරියේ කොහොමද?

මම ඇගේ ගෙදරට ගියා.

ගේට්ටුව ළඟින්ම ඇගේ තාත්තා මාව නතර කළා.

“මගේ දුවට කරදර කරන්න එපා. ඇය ඇගේ තීරණය අරගෙන ඉවරයි.”

“මට එක වතාවක් ඇයව හම්බවෙන්න ඕනේ සර්.”

“ඒක අවශ්‍ය නැහැ.”

ඔහු ගේට්ටුව වසා දැම්මා.

මම එතැනින් ආපසු හැරුණේ මගේ ජීවිතේ තිබුණු එකම බලාපොරොත්තුවත් නැතිවෙලා වගේ හැඟීමකින්.

ඒ රාත්‍රියේ මම ලියමින් හිටපු ආදර කතාවේ අවසානය ඉරා දැම්මා.

මට ආයෙත් ලියන්න හිතුණේ නැහැ.

මට ආයෙත් ආදරය කරන්නත් හිතුණේ නැහැ.

මම හිතුවේ අමායා මාව අත්හැරියා කියලා.

ඒත් ඇත්තටම සිද්ධ වුණේ මොකක්ද කියලා මම දැනගෙන හිටියේ නැහැ.

06. අවුරුදු පහකට පස්සේ

කාලය ගෙවුණා.

අම්මාගේ සෞඛ්‍යය ක්‍රමයෙන් යහපත් වුණා. මම රැකියාවේ ඉහළ තනතුරකට ගියා. නිහඬව ලියපු කෙටි කතා කිහිපයක් සඟරාවල පළ වුණා.

අවුරුදු කිහිපයකට පස්සේ මගේ පළමු පොතත් ප්‍රකාශයට පත් වුණා.

ඒත් මගේ ජීවිතයේ හිස් තැනක් තිබුණා.

මම කාටවත් ඒ ගැන කිව්වේ නැහැ.

අමායා ගැන හිතන්නේ නැහැ කියලා මටම කියාගත්තත්, වැස්ස වැටෙන හැම දවසකම මගේ මතකය දිව ගියේ ඇය ළඟට.

එදා මම පොත් සාප්පුව ඉස්සරහ හිටියේ මගේ අලුත් පොතට අවශ්‍ය පොත් කිහිපයක් ගන්න.

අවුරුදු පහකට පස්සේ ඒ සාප්පුවට ගිය පළමු වතාව ඒකයි.

මම දොර ඇරගෙන ඇතුළට යන්න හදනකොට, පිටුපසින් කටහඬක් ඇහුණා.

“කවීන්…”

මගේ හුස්ම මොහොතකට නතර වුණා.

ඒ කටහඬ මට අමතක වෙලා තිබුණේ නැහැ.

මම සෙමින් හැරිලා බැලුවා.

අමායා.

ඇය වෙනස් වෙලා තිබුණා. මුහුණේ කලින් තිබුණු සැහැල්ලු බව වෙනුවට ගැඹුරු නිහඬ බවක් තිබුණා. ඇගේ අතේ පුංචි ගැහැනු ළමයෙක් හිටියා.

අපේ ඇස් මුණගැසුණා.

අවුරුදු පහක් පුරා මගේ හිතේ සිරකරගෙන හිටපු ප්‍රශ්න සියල්ලම එක මොහොතකින් ආයෙත් මතු වුණා.

ඇයි මාව අත්හැරියේ?

ඔයා සතුටින්ද?

ඔයාට මාව අමතක වුණාද?

ඒත් මගේ කටින් පිටවුණේ එකම වචනයයි.

“අමායා…”

ඇගේ ඇස්වලට කඳුළු පිරුණා.

“ඔයා තවමත් ලියනවද, කවීන්?”

මම මගේ අතේ තිබුණු පොත දිහා බැලුවා.

“ඔව්. ටිකක්.”

ඇය පොත අතට ගත්තා.

එහි මුල් පිටුවේ මගේ නම තිබුණා.

ඇය ඒ නම දිහා බලාගෙන කඳුළු අතරින් හිනා වුණා.

“ඔයාට පුළුවන් වුණා නේද?”

මට ඒ වචන තේරුණේ නැහැ.

ඒත් ඇගේ අතේ හිටපු පුංචි දරුවා මගේ දිහා බලලා ඇහුවා.

“අම්මේ, මේ අංකල්ද ඔයාගේ කතා පොත්වල ඉන්න කවීන්?”

මම පුදුමයෙන් අමායා දිහා බැලුවා.

“මොකක්ද ඒ කියන්නේ?”

අමායා කිසිවක් නොකියා දරුවාගේ හිස අතගෑවා.

ඊට පස්සේ ඇය මගේ අතට කුඩා ලියුම් කවරයක් දුන්නා.

“මට ඔයාට මේක දෙන්න ඕනේ වුණා. අවුරුදු ගාණකට කලින් දෙන්න බැරි වුණු දෙයක්.”

ඇගේ ඇස්වල කඳුළු තව තවත් පිරුණා.

“මේක කියවලා ඉවර වුණාම ඔයා මට වෛර කළත් මම ඒකට දොස් කියන්නේ නැහැ.”

ඇය එහෙම කියලා දරුවාත් එක්ක සාප්පුවෙන් පිටවුණා.

මම ඇයව නතර කළේ නැහැ.

මගේ අතේ තිබුණු ලියුම් කවරය දිහා මම බලාගෙන හිටියා.

ඒකේ මගේ නම ලියලා තිබුණා.

ඇගේ අත් අකුරින්.

07. අවුරුදු පහක් තිස්සේ සැඟවුණු රහස

මම ගෙදර ගිහින් ලියුම් කවරය විවෘත කළා.

ඇතුළේ තිබුණේ ලිපියක් සහ පරණ ඡායාරූපයක්.

ඡායාරූපයේ හිටියේ අපි දෙන්නා. වැව අසල බංකුවේ වාඩි වෙලා මම අමායාගේ අත අල්ලාගෙන හිටියා.

මම ලිපිය කියවන්න පටන් ගත්තා.

“ආදරණීය කවීන්,

මේ ලිපිය ඔයාගේ අතට ලැබෙන්නේ කවදාද කියලා මම දන්නේ නැහැ. සමහරවිට ඔයා මාව අමතක කරලා ඇති. සමහරවිට මට වෛර කරනවා ඇති.

ඒත් මගේ හිතේ තිබුණු ඇත්ත ඔයාට කියන්න මට අවශ්‍යයි.

එදා මම ඔයාව අත්හැරියේ මට ඔයාට ආදරය නැති වුණු නිසා නෙවෙයි.

ඔයාගේ අම්මා රෝහලේ හිටපු කාලේ මට හැමදේම දැනගන්න ලැබුණා. ඔයා රැකියාවත්, අනාගතයත් බේරගන්න සටන් කරන විදිහ මම දැක්කා.

මගේ තාත්තා ඔයාට විරුද්ධ වුණා. ඔහු මට කිව්වා, මම ඔයාව විවාහ කරගත්තොත් ඔයාගේ ජීවිතය තවත් අමාරු කරනවා කියලා.

මම ඔහුට විරුද්ධ වෙන්න උත්සාහ කළා.

ඒත් ඒ කාලයේ මගේ පවුලේත් විශාල ප්‍රශ්නයක් තිබුණා. මගේ තාත්තාගේ ව්‍යාපාරය බරපතළ ණය ගැටලුවකට මුහුණ දීලා තිබුණා. ඔහු මට විවාහ යෝජනාවක් ගෙනාවා. ඒ විවාහයෙන් පවුලේ ප්‍රශ්න විසඳගන්න පුළුවන් කියලා ඔහු විශ්වාස කළා.

මම ඒකට කැමති වුණේ නැහැ.

මම ඔයාව හමුවෙන්න උත්සාහ කළා. ඒත් හැම වතාවකම මාව නතර කළා.

අවසානයේ මම ඔයාට දුරකථනයෙන් ඒ දුක්බර පණිවිඩය එව්වා. ඒක මගේ තීරණයක් වුණත්, ඒ තීරණය පිටුපස තිබුණු බිය සහ පීඩනය ඔයා දැනගෙන හිටියේ නැහැ.

මට සමාවෙන්න, කවීන්.

මම ඔයාට කියන්න ඕනේ තවත් දෙයක් තියෙනවා.

මගේ විවාහය සිද්ධ වුණේ නැහැ.

මම ඒ යෝජනාවට එකඟ වුණේ නැහැ. පවුලේ ප්‍රශ්නවලින් පස්සේ මම මගේම ජීවිතයක් ගොඩනඟා ගන්න තීරණය කළා.

මට දැන් දුවෙක් ඉන්නවා. ඇගේ තාත්තා මගේ ජීවිතයෙන් ඈත් වෙලා. ඒ ගැන මම ඔයාගෙන් කිසිම අනුකම්පාවක් ඉල්ලන්නේ නැහැ. මම මගේ දුවත් එක්ක සතුටින් ජීවත් වෙන්න උත්සාහ කරනවා.

මම මේ ලිපිය ලියන්නේ ඔයා ආයෙත් මගේ ළඟට එන්න ඕනේ නිසා නෙවෙයි.

මට අවශ්‍ය වුණේ ඔයා මාව අත්හැරපු ගැහැනියක් විදිහට විතරක් මතක තියාගන්න එපා කියලා කියන්න.

ඔයා ලියන පොත් මම කියවනවා. ඔයාගේ පළමු පොත ගන්න මම පොත් සාප්පු ගොඩකට ගියා. අන්තිමේදී මට ඒක හම්බවුණා.

ඔයා සාර්ථක වෙනවා දකින හැම වෙලාවකම මම සතුටු වෙනවා.

ඔයාට මතකද, මම ඔයාගේ පළමු පාඨකයා වෙනවා කිව්වා?

මම ඒ පොරොන්දුව රැකගත්තා.

ඔයා මට සමාව දෙන්න ඕනේ නැහැ.

මම ඔයාගෙන් ඉල්ලන්නේ එක දෙයයි.

ඔයාගේ ජීවිතේ ඉස්සරහට යන්න. ඔයාට ආදරය කරන්න පුළුවන් හොඳ කෙනෙක් හමුවුණොත් ඇයට අවස්ථාවක් දෙන්න. මගේ මතකය නිසා ඔයාගේ ජීවිතය නතර කරගන්න එපා.

ඔයාට හැමදාමත් හොඳක්ම වේවා.

ආදරයෙන්,

අමායා.”

ලිපිය අවසන් වෙනකොට මගේ ඇස්වලින් කඳුළු වැටුණා.

මම මෙච්චර කාලයක් ඇයට වෛර කළා.

ඒත් ඇය මගේ පොත් කියවමින්, මගේ ජීවිතය සාර්ථක වෙනවා දැකලා සතුටු වෙමින් හිටියා.

අපි දෙන්නා අතර තිබුණු ආදරය නැති වෙලා තිබුණේ නැහැ.

අපි දෙන්නාගේ ජීවිත දෙක වෙනස් මාර්ගවල ගමන් කරලා තිබුණා විතරයි.

08. අවසාන හමුවීම

ඊළඟ දවසේ මම නැවතත් ඒ පොත් සාප්පුවට ගියා.

අමායා එතැන හිටියේ නැහැ.

මම සාප්පු හිමියාගෙන් ඇය ගැන ඇහුවා.

“ඇය දවස් කිහිපයකට කලින් මෙහෙට ආවා මහත්තයා. දුවට පොත් ගන්න. දැන් ඇය ළඟ පාසලක ගුරුවරියක් විදිහට වැඩ කරනවා.”

ඔහු මට ඇගේ පාසලේ නම කිව්වා.

මම එහි ගියා.

පාසලේ ගේට්ටුව ළඟ ඉඳගෙන හිටපු පුංචි දරුවෝ අතරින් මට ඇයව පෙනුණා.

ඇය දරුවන්ට පාඩමක් කියා දෙමින් හිටියා.

ඇගේ මුහුණේ තිබුණු ඒ හිනාව මට අවුරුදු පහකට කලින් දැකපු හිනාවමයි.

පාඩම අවසන් වුණාට පස්සේ ඇය මාව දැක්කා.

“කවීන්… ඔයා මෙහෙ?”

“ඔයාගේ ලිපිය කියෙව්වා.”

ඇය නිහඬ වුණා.

“මට ඔයාගෙන් ප්‍රශ්නයක් අහන්න තියෙනවා,” මම කිව්වා.

“අහන්න.”

“එදා ඔයා මට ඇත්ත කිව්වා නම්, අපිට වෙනස් විදිහකට මේ ප්‍රශ්නවලට මුහුණ දෙන්න තිබුණේ නැද්ද?”

ඇය දිගු හුස්මක් ගත්තා.

“තිබුණා. සමහරවිට තිබුණා. ඒත් එදා මම බය වුණා. ඔයාගේ ජීවිතේට මම තවත් බරක් වෙයි කියලා මම හිතුවා.”

“මම ඔයාට පොරොන්දු වුණා නේද, ඔයාගේ දුකත් මගේ දුකක් කියලා?”

ඇගේ ඇස්වලට නැවතත් කඳුළු පිරුණා.

“ඔව්.”

“එහෙනම් ඇයි මට තීරණය කරන්න ඉඩ දුන්නේ නැත්තේ?”

ඇය පිළිතුරු දුන්නේ නැහැ.

සමහර වැරදිවලට සාධාරණ හේතු තිබුණත්, ඒවා නිවැරදි තීරණ බවට පත් වෙන්නේ නැහැ.

අපි දෙන්නාටම ඒ බව තේරුණා.

ටික වෙලාවකට පස්සේ ඇය ඇහුවා.

“ඔයා දැන් සතුටින්ද, කවීන්?”

මම ඇය දිහා බලාගෙන හිටියා.

“මම සතුටින් ඉන්න ඉගෙන ගන්නවා.”

ඇය හිනා වුණා.

“ඒක හොඳයි.”

“අමායා, මම ඔයාට වෛර කරන්නේ නැහැ.”

ඇගේ මුහුණේ තිබුණු බරක් සැහැල්ලු වුණා වගේ පෙනුණා.

“ස්තුතියි, කවීන්.”

“ඒත් අපිට අතීතයට යන්න බැහැ නේද?”

ඇය හිස සෙමින් වැනුවා.

“බැහැ.”

“එහෙනම් අපි අපේ මතකවලට හොඳ තැනක් දීලා ඉස්සරහට යමු.”

ඇය මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා.

ඒ මොහොතේ අපි දෙන්නා අතර තිබුණේ කෝපයක්වත්, චෝදනාවක්වත් නෙවෙයි.

අපිට අහිමි වුණු ජීවිතයක් ගැන දුකක්.

ඒත් ඒ දුක ඇතුළේ සමාවක් තිබුණා.

අමායාගේ දුව පාසලෙන් පිටතට ආවා. ඇය දුව ළඟට ගිහින් ඇගේ අත අල්ලා ගත්තා.

“අම්මේ, අපි දැන් යමුද?”

“යමු පුතේ.”

ඇය පිටවෙන්න කලින් මගේ දිහා නැවත හැරුණා.

“කවීන්…”

“ඔව්?”

“ඔයා මට දුන්න පොරොන්දුව මතකද? මම ඔයාගේ පොතේ පළමු පාඨකයා වෙනවා කියපු එක?”

මම හිනා වුණා.

“මතකයි.”

“ඔයාගේ ඊළඟ පොතත් මම කියවනවා.”

“මම ඔයාට පිටපතක් එවන්නම්.”

ඇය හිනා වුණා.

“එහෙනම් මම බලාගෙන ඉන්නවා.”

ඇය දුවත් එක්ක යන්න ගියා.

මම ඇය යන දිහා බලාගෙන හිටියා.

මගේ හිතේ තවමත් ආදරයක් තිබුණා. ඒත් ඒ ආදරය දැන් ඇයව මගේ ළඟ තියාගන්න කරන ඉල්ලීමක් නෙවෙයි.

ඇය සතුටින් ඉන්නවා දකින්න තිබුණු නිහඬ ප්‍රාර්ථනාවක්.

එදා හවස මම ගෙදර ඇවිත් මගේ අලුත් කතාව ලියන්න පටන් ගත්තා.

කතාවේ නම මම තීරණය කළා.

“වැස්ස නතර වුණත්…”

ඒ කතාව අවසන් කළේ මම මෙහෙමයි.

“සමහර මිනිසුන් අපේ ජීවිතයට එන්නේ අපිත් එක්ක සදහටම ජීවත් වෙන්න නෙවෙයි. අපේ හදවතේ ආදරය කියන දේ අවදි කරලා, අපි කවුරුන්ද කියලා අපිටම පෙන්වලා දෙන්න.

ඔවුන් අපෙන් ඈත් වුණත්, ඔවුන් එක්ක ගෙවුණු හැම මොහොතක්ම බොරුවක් වෙන්නේ නැහැ.

ආදරය කියන්නේ කෙනෙක්ව අයිති කරගැනීම විතරක් නෙවෙයි. සමහර වෙලාවට, අපිට අහිමි වුණු කෙනෙක් වෙනුවෙන් වෛරය අත්හැරලා, ඔවුන්ට සතුට ප්‍රාර්ථනා කරන්න පුළුවන් වීමත් ආදරයේම කොටසක්.

වැස්ස නතර වෙනවා.

අහස පැහැදිලි වෙනවා.

ඒත් සමහර මතක…

අපේ හිතේ හැමදාමත් තෙතමනයක් ඉතිරි කරනවා.”

— අවසානය —

කතාවෙන් අපිට ලැබෙන පණිවිඩය

සැබෑ ආදරය පවත්වාගෙන යන්න ආදරය විතරක් ප්‍රමාණවත් නැහැ. විශ්වාසය, අවංකකම සහ එකිනෙකා සමඟ ප්‍රශ්නවලට මුහුණ දීමට ඇති ධෛර්යයත් අවශ්‍යයි. කෙනෙක් වෙනුවෙන් තීරණ ගන්නා විට, ඒ තීරණයට ඔහුට හෝ ඇයටත් හඬක් තිබිය යුතුයි.